Η κληρονομιά της μητέρας μου


Η Anne Graham Lotz, είναι θυγατέρα του γνωστού ιεροκήρυκα Μπίλλυ Γκράχαμ, που για πολλές δεκαετίες κήρυξε σε εκατομμύρια ανθρώπους σ’ όλον τον κόσμο. Η ίδια, που έχει μια παγκόσμια χριστιανική διακονία, έγραψε ένα άρθρο για την «κληρονομιά» που άφησε σ’ αυτήν και στα άλλα 4 αδέλφια της η μητέρα της. Σταχυολογήσαμε μερικά μέρη της. 

       Η μητέρα μας βρισκόταν στις τελευταίες ώρες της ζωής της… Καθώς πλησίαζε η ώρα που η καρδιά της θα σταματούσε να χτυπάει, μαζευτήκαμε όλοι γύρω από το κρεβάτι της. Ψέλναμε, προσευχόμασταν και διαβάζαμε την Αγία Γραφή…

       Δεν μπορώ όμως σήμερα παρά να θυμάμαι ότι το μόνο πρόσωπο για το οποίο η μητέρα μου θα εγκατέλειπε τον πατέρα μου ήταν… ο Ιησούς. Αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να δω τη στιγμή που η μητέρα μου περνούσε τις λαμπρές πύλες του ουρανού, τότε σίγουρα θα αντίκριζα χιλιάδες αγγέλους που θα δόξαζαν τον Ιησού για τη ζωή και την κληρονομιά που άφησε πίσω της η Ρουθ Μπελλ Γκράχαμ…

Οι αναμνήσεις που έχω από εκείνην είναι πολλές και ποικίλες.

* Τα σπινθηροβόλα μάτια της. Αν ήταν παράθυρα στην ψυχή της θα αποκάλυπταν ένα άνθρωπο που χαιρόταν τη ζωή… 

* Τα απλωμένα της χέριά της αποκάλυπταν τη ζεστασιά με την οποία καλωσόριζε τους ανθρώπους και την χωρίς όρους αγάπη της σε όλους είτε ήταν φίλοι είτε όχι…

Αναφέρω μερικά από τα χαριτολογήματά της :

 «Ένας  καλός γάμος προϋποθέτει δύο άτομα που μπορούν να συγχωρούν ο ένας τον άλλο».

 «Το πιο σημαντικό προσόν του συζύγου είναι η ανεπιτήδευτη ευγένειά του».

 «Χρειάζονται πάντα δύο άτομα για να ξεκινήσει ένας καβγάς».

«Ο Θεός δεν σε κάλεσε για να κάνεις τον σύζυγό σου καλό αλλά για να τον κάνεις ευτυχισμένο».

«Δεν μπορείς να μάθεις τα παιδιά σου να τρώνε σπανάκι, αν κάθε φορά που σε βλέπουν εσένα να το τρως, γκρινιάζεις».

Η πραγματική όμως κληρονομιά που μου άφησε ακολουθεί τη ζωή μου σε βάθος και σε  πλάτος… Το πρώτο ήταν η γνήσια αγάπη της για τον Ιησού, που ήταν μεταδοτική. Δεν καταπιανόταν με παραδόσεις ή ιεροτελεστίες ή δόγματα αν και ήταν πιστό μέλος της εκκλησίας. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η προσωπική σχέση που είχε με τον Ιησού, που, αν και χαρακτηριζόταν από ζήλο και αφοσίωση, δεν πήγαζε από τα συναισθήματα ή τις εμπειρίες της αλλά από την αλήθεια του Λόγου του Θεού και την προσευχή…

     Η μητέρα μου αγαπούσε πολύ τη Βίβλο. Οποιαδήποτε ώρα και αν πήγαινα να κοιμηθώ, η μητέρα μου δεν κοιμόταν… Διάβασε τη Βίβλο και ήταν στα γόνατα να προσεύχεται. Την άλλη ημέρα το πρωί … την έβλεπα να μελετά τη Βίβλο της… 

       Η μητέρα μου ανέπτυσσε τη σχέση της με τον Ιησού στη διάρκεια όλης της ζωής της. Ξόδευε ώρες μελετώντας την Αγία Γραφή… Δεν προσπάθησε να μου διδάξει τόσο το περιεχόμενο της Βίβλου όσο τον Συγγραφέα της. Εκείνο που μου μετέδωσε είναι ότι η Αγία Γραφή είναι ο Λόγος του Θεού για  μένα.  Με δίδαξε πως να τοποθετώ το δικό μου όνομα στα εδάφια τις Βίβλου προκειμένου να λαμβάνω τα μηνύματα σε προσωπικό επίπεδο. Το πρώτο εδάφιο που θυμάμαι ότι με βοήθησε ήταν αυτό που και η μητέρα μου είχε χρησιμοποιήσει στην εφηβική της ηλικία, «Αυτός, όμως, τραυματίστηκε για τις παραβάσεις της Άννας· ταλαιπωρήθηκε για τις ανομίες της Άννας· η τιμωρία, που έφερε την ειρήνη της, ήταν επάνω σ’ αυτόν· και διαμέσου των πληγών του η Άννα γιατρεύτηκε» (Ησαίας 53:5)… Η μητέρα μου ξόδευε ώρες σε προσευχή στα γόνατα. Με δίδαξε να προσεύχομαι με προσδοκία… Άννας

Με το παράδειγμά της,  με δίδαξε ότι ο Ιησούς είναι τα πάντα στη ζωή μας. Εκείνος ήταν η πηγή της χαράς, της αγάπης και της ειρήνης στη ζωή της που ξεχείλισε στο σπίτι μας…

       Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο λόγος που αγάπησα τον Ιησού και τη Βίβλο είναι επειδή εκείνη το έκανε και φύτεψε το σπόρο αυτό στην καρδιά μου. Η κληρονομιά της στη ζωή μου θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μία λέξη : ΙΗΣΟΥΣ! Κι έτσι σήμερα ρωτάω τον εαυτό μου, «ποια κληρονομιά θα αφήσω εγώ στα παιδιά μου;» Με όλη μου την καρδιά, το μυαλό, την ψυχή και τη δύναμη έχω αφιερώσει τη ζωή μου προκειμένου να αφήσω και εγώ την ίδια κληρονομιά.

 

(Μετάφραση από τα αγγλικά: Στέφανος Λ. Κοκτσίδης. Δικηγόρος).

Αφήστε μια απάντηση