Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρινού, Μαθηματικός

Σε μια γωνιά του σαλονιού μας βρίσκεται μια αποξηραμένη ανθοδέσμη. Μου την πρόσφεραν πριν πολλά χρόνια τα παιδιά του Γυμνασίου των Κυθήρων. Ήταν μια ευγενική χειρονομία προς τον καθηγητή τους που θα πήγαινε στη γενέτειρά του, για να συνεχίσει εκεί την επαγγελματική του σταδιοδρομία.

Πάντα θα θυμάμαι το σύντομο και συγκινητικό διάλογο που είχα μαζί τους. « Παιδιά, είναι πολύ όμορφα τα λουλούδια σας. Ευωδιάζουν σαν τις ψυχές σας. Θα τα φυλάξω να σας θυμάμαι παντοτινά. Σας ευχαριστώ που μου χαρίσατε αυτές τις όμορφες στιγμές του αποχαιρετισμού». Τότε ένας μικρός από την πρώτη τάξη μου είπε. «Κύριε, θα ξέρετε νομίζω, ότι τα λουλούδια των γκρεμών είναι τα ομορφότερα λουλούδια. Τα μαζέψαμε χτες το δειλινό για σας». Τα λόγια του μικρού Σπύρου μου προκάλεσαν ένα κόμπο στο λαιμό. Με δυσκολία κατάφερα να ψελλίσω κάτι κοιτάζοντας τα υγρά μάτια των μαθητών μου. «Όχι Σπύρο δεν το’ ξερα. Αλλά αφού το λες εσύ, είμαι σίγουρος ότι έτσι είναι».

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε αλλά κάθε φορά που η ματιά μου πέφτει στη γωνιά με τα λουλούδια των γκρεμών, η σκέψη μου γυρνά με νοσταλγία πίσω σ’ εκείνες τις ευγενικές ψυχές του αγαπημένου και θαλασσοφίλητου νησιού.

Χτες, καθώς πίναμε τον καφέ μας στο σαλόνι, η γυναίκα μου διάβασε στην εφημερίδα κάτι σχετικό με την απειθαρχία των μαθητών στα σχολεία. Άρχισε να μου εκθέτει τις σκέψεις της, αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι ο νους μου ταξίδευε αλλού. «Νομίζω πως δε με παρακολουθείς. Έχεις τα μάτια σου καρφωμένα στη γωνιά». Παρατήρησε με απορία. « Κοιτάζω τα λουλούδια των γκρεμών», απάντησα. « Τι σημαίνει αυτό»; Ρώτησε με περιέργεια. « Προσπαθώ να συμβιβαστώ με την ιδέα, πως οι δάσκαλοι δεν έχουν πια την ευτυχία να παίρνουν απ’ τους μαθητές τους αυτά τα λουλούδια που βλέπεις. Αλίμονο, οι καιροί και οι άνθρωποι χάλασαν δραματικά. Τώρα τα παιδιά δεν τρέχουν να μαζέψουν τα λουλούδια των γκρεμών για το δάσκαλό τους. Απλά τρέχουν στους γκρεμούς», είπα με νόημα. Με κοίταξε μελαγχολικά και ψιθύρισε. « Ίσως να μην υπάρχουν πια τέτοια λουλούδια, τέτοια παιδιά, τέτοιοι δάσκαλοι». «Μακάρι να κάνεις λάθος», της απάντησα, κι έμεινα με το βλέμμα κολλημένο νοσταλγικά στη γωνιά. Αυτό το ίσως, ένοιωθα να μου σουβλίζει την καρδιά.