Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρινού, Μαθηματικός

Ο εγωκεντρισμός είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου που ζει μακριά από το Χριστό. Αντίθετα, ο συνειδητός χριστιανός χαρακτηρίζεται από τη χριστοκεντρική του ζωή. Στην πρώτη περίπτωση κυριαρχεί η αυταρέσκεια, ο ναρκισσισμός και η αλαζονεία. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το εγώ, το οποίο οικοδομεί στην ψυχή έναν κόσμο απατηλό. Ο αυτοθαυμασμός, η εγωλατρία, η ματαιοδοξία και ο υποκριτικός τρόπος ζωής είναι βασικά γνωρίσματα του σαρκικού και μη αναγεννημένου ανθρώπου. Η έγνοια του είναι, ποια γνώμη έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν και όχι ποια γνώμη έχει γι’ αυτόν ο Θεός. Όμως σε στιγμές αυτοεξέτασης και ενδοσκόπησης αισθάνεται δυστυχής διότι αναγνωρίζει ότι υποδουλώθηκε σε ένα πνεύμα υποκρισίας και απάτης. Τελικά εγκλωβίζεται στη ματαιότητα του κόσμου και χάνει την εσωτερική του ελευθερία. Επομένως η ζωή του είναι κάλπικη και ανούσια. Επειδή κάποια στιγμή αποκτά επίγνωση αυτής της τραγωδίας, προκαλούνται μέσα του αισθήματα ενοχής, εσωτερική ταραχή, ανησυχία και άγχος. Στην καρδιά του δεν υπάρχει ειρήνη. Και αφού δεν μπορεί με τις δικές του δυνάμεις να σπάσει τα δεσμά του (Ιω.15/5), βυθίζεται περισσότερο στη δυστυχία. Σε τελική ανάλυση, η δυστυχία είναι το αποτέλεσμα της απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό. Διότι η ζωή εν Χριστώ σημαίνει ζωή μέσα στην Αλήθεια, τη Χαρά, το Φως και την Αγάπη.

Πώς όμως θα επιτύχουμε την απελευθέρωσή μας από αυτή την πνευματική αιχμαλωσία; Η μεταστροφή κάθε ανθρώπου συνίσταται στην ελεύθερη αποδοχή της κυριαρχίας του θελήματος του Θεού στη ζωή του (Λουκ.22/42). Ο Χριστός μπορεί να σπάσει τα δεσμά του ανθρώπου και να τον ελευθερώσει από τη δουλεία των παθών (Ρωμ.7/24,25), να φωτίσει το συσκοτισμένο του πνεύμα (Εφ.5/14) και να αναπλάσει τον εσωτερικό του κόσμο. Διότι αν ο άνθρωπος συγκατανεύσει (Ματ.16/24), τότε ο Χριστός θα ζήσει μέσα του τη δική Του ζωή (Γαλ.2/20). Ενωμένος δια πίστεως με το Χριστό μπορεί να μετέχει στη μακαριότητα και τη δόξα του Πατρός και Του Υιού και του Αγίου Πνεύματος (Ιω.17/24) στους ατελεύτητους αιώνες. (Παράδεισος). Αυτή η παλιγγενεσία είναι έργο του Αγίου Πνεύματος (Ιω.3/8). Ο προ Χριστού άνθρωπος πεθαίνει (Κολ.3/3) και μια νέα μετά Χριστό ζωή αρχίζει μέσα στην αιωνιότητα (Ρωμ.6/8). Πιστεύω ότι η πραγμάτωση αυτής της παλιγγενεσίας πρέπει να αποτελεί το βασικό μέλημα κάθε ανθρώπου, διότι ισοδυναμεί με μετάβαση από τον αιώνιο θάνατο στην αιώνια ζωή (Ιω.5/24).