Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρινού, Μαθηματικός

«Θα πιστέψω αυτά που μου λέτε, όταν θα δω με τα μάτια μου τις πληγές Του και αγγίξω με τα ίδια μου τα χέρια τα σημάδια στις πλευρές Του». Αυτή ήταν η απόκριση  του Θωμά προς τους άλλους μαθητές, όταν του είπαν πως είδαν τον Κύριο.

Την ίδια θέση με αυτή του Θωμά  εκφράζει ο ορθολογισμός δια μέσου των αιώνων. Η στάση του Θωμά στο άγγελμα της ανάστασης του Ιησού χαρακτηρίζεται από μια τετράγωνη λογική και μιαν ελαττωματική πίστη. Αυτή η λογική είναι κατάλληλη μόνο για μαθηματικές θεωρίες. Γι’ αυτό υπάρχουν διανοούμενοι και δυνατά μυαλά που δε σχετίζονται με το Θεό. Είναι οι Θωμάδες που έχουν ανάγκη από τους τύπους των ήλων. Αλλά η πίστη και η λογική δεν συγκρούονται. Ας μη ταυτίζουμε το υπέρλογο με το παράλογο. Η Αλήθεια δεν είναι εγκεφαλικό κατασκεύασμα. Δεν είναι κατάκτηση του νου. Η Αλήθεια υπάρχει έξω από τον άνθρωπο σαν αυθύπαρκτη οντότητα. Είναι αιώνια, άναρχη και αναλλοίωτη διότι είναι ο αιώνιος και αναλλοίωτος Θεός Λόγος. Είναι ο Ιησούς Χριστός (Ιω.14/6), στον οποίο συγκεντρώνονται όλοι οι θησαυροί της γνώσεως και της σοφίας (Κολ.2/3).  Σε Αυτόν θα βρούμε την πραγματική πνευματική ελευθερία, διότι όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου εκεί είναι η ελευθερία (Β Κορ. 3/17). Ο πνευματικός άνθρωπος μετέχει της Αλήθειας διότι είναι ενωμένος δια πίστεως με το Χριστό, που είναι η ενυπόστατη Αλήθεια. Συνεπώς έχει νουν Χριστού (Α Κορ. 2/16), ενώ ο φυσικός (μη πνευματικός) άνθρωπος σκέφτεται και ενεργεί σαν ένας Θωμάς.

Αν ακόμα έχουμε τη νοοτροπία του Θωμά, μπορούμε να την αποβάλουμε και να αποκτήσουμε νουν Χριστού, αγαπητέ αναγνώστη.  Η απόφαση παραμένει ολότελα δική μας.