Μέσα στις πρώτες κιόλας σελίδες της Βίβλου υποβόσκει σκόπιμα η ιδέα της εξιλέωσης, με την αντικατάσταση του αμαρτωλού από έναν αθώο. Βλέπουμε ότι η προσφορά του Άβελ από τα πρωτότοκα των προβάτων του γίνεται δεκτή από το Θεό, ενώ εκείνη του Κάιν που προέρχεται από τους καρπούς των πρωτογεννημάτων του απορρίπτεται, επειδή είναι προσφορά προσωπικού δεδουλευμένου έργου. Η ευμένεια του Θεού δεν εξαγοράζεται με την προσφορά καλών έργων (Εφ.2/9), αλλά επιτυγχάνεται μέσω μιας θυσίας. Στη θυσία του Αβραάμ υπάρχουν σπουδαίοι συμβολισμοί για τον τρόπο εξιλέωσης του αμαρτωλού με το αίμα ενός αθώου. Ο Θεός δια μέσου των αιώνων βρίσκει διάφορους τρόπους για να εμπεδώσει στη συνείδηση των Εβραίων την αναγκαιότητα μιας θυσίας, που μετά από πολλούς αιώνες θα πραγματοποιηθεί στο πρόσωπο του άσπιλου και αναμάρτητου Υιού Του. Ο εξιλασμός των ανθρώπων από έναν αθώο, συμβολίζεται ζωηρά στη θυσία του πασχαλινού αμνού. Μέσα στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας, το πρώτο Εβραϊκό Πάσχα (διάβαση) αποτελεί έντονο προφητικό σημείο και θεϊκή υπόδειξη, ότι το αίμα ενός άμωμου αμνού με το οποίο βάφτηκαν οι παραστάτες των θυρών, ήταν το μοναδικό μέσο σωτηρίας. Οι παραστάτες συμβολίζουν τη συνείδησή μας. Σήμερα η προσωπική μας σωτηρία εξαρτάται από τη συνειδητή αποδοχή του αίματος (θυσίας) του Χριστού. Γι’ αυτό και σκόπιμα ο Ιωάννης ο Βαπτιστής συσχετίζει το Χριστό με τον πασχαλινό αμνό. Αποκαλεί το Χριστό αμνό του Θεού, που σηκώνει τις αμαρτίες του κόσμου (Ιω.1/29). Στην Αποκάλυψη ο Χριστός κατονομάζεται ως το εσφαγμένον αρνίον (5/12). Ο ίδιος ο Κύριος βεβαιώνει ότι προσφέρεται εκουσίως για τη σωτηρία μας με τούτα τα λόγια. «Αυτό είναι το αίμα μου που επισφραγίζει τη νέα διαθήκη και χύνεται για χάρη όλων για να τους συγχωρεθούν οι αμαρτίες» (Ματ.26/28).

Το αρνί που σφάχτηκε και φαγώθηκε από τους Εβραίους, χωρίς να σπάσουν τα κόκαλά του τη νύχτα της Εξόδου, συμβολίζει το Χριστό. Οι συμβολισμοί στο πρώτο Εβραϊκό Πάσχα αποσαφηνίζονται μετά από 1500 χρόνια, όταν το Εβραϊκό Πάσχα του 32μ.χ σταυρώνεται στο Γολγοθά ο Χριστός σαν άμωμος και άσπιλος αμνός  ( Α' Πετ.1/19), για μένα, για σένα και για τον καθένα, αγαπητέ αναγνώστη.