Καθώς έπαιρνα τον καφέ μου μες στη λιακάδα του χρυσού χειμωνιάτικου πρωινού, ένα μυρμήγκι μου «μίλησε» προκαλώντας μου κάποιες σκέψεις που θέλω να τις μοιραστώ μαζί σου αγαπητέ αναγνώστη. Είναι πολλή ώρα που αγωνίζεται να ανεβάσει στη φωλιά του ένα σπόρο ασήκωτο συγκριτικά με το σώμα του. Όταν πλησίαζε στην ολοκλήρωση της προσπάθειας, ο σπόρος του ξέφευγε την τελευταία στιγμή. Αλλά δεν εγκατέλειπε τον αγώνα, παρόλο που πάσχιζε μισή ώρα περίπου. Σαν Σίσυφος ξανάρχιζε την ίδια διαδικασία. Κάποτε αποφάσισα να επέμβω. Άπλωσα το χέρι και μετακίνησα προσεκτικά το σπόρο με το μυρμήγκι κοντά στη φωλιά του. Έτσι η προσπάθεια τέλειωσε με επιτυχία.

Το μυρμήγκι έχει να δώσει ένα πολύτιμο μήνυμα σε όλους. Για να εξασφαλίσουμε την πνευματική μας τροφή, πρέπει να καταβάλουμε πολλή προσπάθεια. Δεν πρέπει να απογοητευόμαστε από τις δυσκολίες και τα εμπόδια που συναντούμε στον πνευματικό μας αγώνα. Ο Χριστός θα μας ενδυναμώσει ώστε να τα ξεπεράσουμε και να σηκώσουμε τα φαινομενικά ασήκωτα βάρη. Κι αν οι δυσκολίες ξεπερνούν τις δυνατότητές μας, ο Κύριος θα απλώσει το χέρι Του και θα μας σηκώσει πάνω από αυτές.

Η πνευματική μας ζωή αγαπητέ αναγνώστη, μπορεί να παραλληλιστεί με τη ζωή του τζίτζικα ή τη ζωή του μύρμηγκα. Μπορεί να είναι μια διασκέδαση και απόλαυση υλικών αγαθών είτε ένας αδιάλειπτος και ασίγαστος πόθος για να γνωρίσουμε σε πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος την αγάπην του Χριστού την υπερβαίνουσαν πάσαν γνώσιν, για να πληρωθούμε με όλον το πλήρωμα του Θεού (Εφ.3/18, 19). Αν δεν αγωνιστούμε σαν το μυρμήγκι, για να μαζέψουμε την πνευματική μας τροφή μέσα από το Λόγο του Θεού και να την αποθηκεύσουμε στα ενδότερα του εσώκοσμού μας, τότε ο πνευματικός χειμώνας που έρχεται θα μας οδηγήσει σε πνευματική λιμοκτονία και θάνατο. Τρέξε λοιπόν αγαπητέ στα μονοπάτια της Βίβλου και μάζεψε το σπόρο της Ζωής σαν έλλογο μυρμήγκι. Τώρα, προτού σε προφτάσει ο «διαβολικός βοριάς», που ανθρώπους παγώνει. «Ύπαγε προς τον μύρμηγκα, ω οκνηρέ. Παρατήρησον τας οδούς αυτού και γίνου σοφός» (Παροιμ.6/6).