Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρινού, Μαθηματικός

Όταν κατέρρευσαν τα τείχη της Ιεριχούς, οι στρατιώτες του Ιησού του Ναυή όρμησαν μέσα στην ανυπεράσπιστη πόλη. Ο φόβος του θανάτου κυριαρχούσε σε κάθε σπίτι. Όμως η οικογένεια μιας πόρνης που λεγόταν Ραάβ, είχε αισθήματα διαφορετικά από όλες τις άλλες οικογένειες στην Ιεριχώ. Αυτή η οικογένεια στήριζε τις ελπίδες της σε μιαν υπόσχεση. Ο θάνατος θα προσπερνούσε τούτο το σπίτι, γιατί ένα κόκκινο σχοινί κρεμόταν από την εξώθυρά του. Αυτήν την υπόσχεση έδωσαν στη Ραάβ οι δυο κατάσκοποι, επειδή τους διέσωσε όταν μπήκαν κρυφά στην Ιεριχώ.
Η διήγηση μας θυμίζει πολύ έντονα τα γεγονότα της νύχτας του Πάσχα, όταν οι Εβραίοι αναχωρούσαν από την Αίγυπτο. Εκείνη τη νύχτα έβαψαν τους παραστάτες και το ανώφλι της εξώθυράς τους με το αίμα του αρνιού που έσφαξαν, για να γλιτώσουν από το θάνατο τα πρωτότοκά τους. Το σημείο της σωτηρίας έχει και πάλι το κόκκινο χρώμα.
Είμαι βέβαιος ότι κατανοείς τι υπαινίσσομαι αγαπητέ αναγνώστη. Το κόκκινο σχοινί και το αίμα του αρνιού συμβολίζουν το αίμα του Χριστού που χύθηκε στο σταυρό για τη σωτηρία μας. Είναι και τα δυο ορατά σημεία πάνω στα «σπίτια» (συνειδήσεις) μας. Όπως η Ραάβ στηρίχθηκε στην υπόσχεση που εξέφραζε το κόκκινο σχοινί, έτσι και η σωτηρία μας στηρίζεται στη συνειδητή αποδοχή της σταυρικής θυσίας του Χριστού. «Αυτή δε έδεσεν το κόκκινον σχοινίον εις την θυρίδα» (Ιη. Ναυή 2/21).
Ας κάνουμε κι εμείς το ίδιο αγαπητέ. Ας δέσουμε στη συνείδησή μας το «κόκκινο σχοινί» της πίστης στο Χριστό. Ένα σχοινί που είναι βαμμένο (μια πίστη που στηρίζεται) στο αίμα του Ιησού Χριστού. Από τα «σπίτια» όσων λυτρώθηκαν με το αίμα του Αρνίου, ανεμίζει αισιόδοξα στο αγέρι του κόσμου το κόκκινο σχοινί.  Νομίζω καταλαβαίνεις τι εννοώ και είθε κι απ’ τη δική σου «θυρίδα» να κυματίζει το πολύτιμο και ανεκτίμητο «κόκκινο σχοινί».