Κάθε χρονιά σπορέα, που βγαίνεις στα οργωμένα χωράφια να ρίξεις το σπόρο, ίσως μια απορία να βασανίζει το μυαλό σου. Πώς γίνεται να ξεπηδά η ζωή από τον πεθαμένο και σάπιο από την υγρασία σπόρο; Κι εγώ σου απαντώ: Ο Κύριος σου μιλά με ένα θαύμα. Μην πασχίζεις να καταλάβεις τη ζωή εν τάφω. Απλά εμπιστεύσου το Χριστό, που με σοφία τα έπλασε όλα. Αυτό που αναμένει από εμάς είναι να στοχαστούμε ένα βαθύ συμβολισμό.

Το θάψιμο του σπόρου συμβολίζει τη νέκρωση του παλαιού μας ανθρώπου. Είναι η απάρνηση του κοσμικού μας φρονήματος, το «απαρνησάσθω εαυτόν». Είναι η καταδίκη της εγωκεντρικής μας ζωής και η αποδοχή μιας νέας Χριστοκεντρικής και αληθινής ζωής. Ο Παύλος μας το λέει με τούτα τα λόγια: «Ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ κι εγώ ως προς τον κόσμο» (Γαλ.6/14). Είναι ανάγκη μεγάλη να γίνει η σταύρωση αυτή. Μόνο έτσι αποχτούμε τη λευτεριά μας από το βαρύ ζυγό του υλιστικού μας φρονήματος. Μόνο έτσι θα πεταχτούμε ένα απριλιάτικο πρωινό σαν το βλαστό απ’ το χώμα και θα στραφούμε στο φως του Νοητού Ήλιου της Δικαιοσύνης.

Αν αυτές οι γραμμές βρίσκουν απήχηση μέσα σου αγαπητέ αναγνώστη, τότε πάρε την ψυχή σου και «θάψε» την, όπως θάβει το σπόρο ο σποριάς. Θέλω να πω, ζήτα από το Χριστό να σου δώσει μια νέα καρδιά, για να ποθήσεις τη νέκρωση του αμαρτωλού σου εγώ. Μα πρέπει να σε προειδοποιήσω, πως όταν απαρνηθείς τον παλαιό σου εαυτό, ο σατανάς θα φέρει χειμώνα βαρύ μες στην καρδιά σου. Αλλά στην αγκαλιά του Χριστού θα είσαι ασφαλής και η ειρήνη του Θεού θα βασιλεύει στο πνεύμα σου. Εν παντί θλιβόμενος αλλ’ ου στενοχωρούμενος, απορούμενος αλλ’ ουκ εξαπορούμενος, διωκόμενος αλλ’ ουκ εγκαταλειπόμενος…(Β Κορ.4/8). Στη βαρυχειμωνιά σου να στοχάζεσαι τούτο το λόγο. «Ιδού ο χειμών παρήλθεν η βροχή διέβη, απήλθε. Τα άνθη φαίνονται εν τη γη. Ο καιρός του άσματος έφθασε και η φωνή της τρυγόνος ηκούσθη εν τη γη ημών» (Ασμ. Ασμ.1/11,12). Ο Χριστός μπορεί να σε ανυψώσει από τα γήινα, να σου εμφυτεύσει μια νέα ζωή, να σε αναγεννήσει πνευματικά, όποιος κι αν είσαι και να σε ανεβάσει μαζί Του στο θρόνο της δόξας (Εφ.2/6). Είναι δυνατό να αρνηθείς αγαπητέ;