Γράφει ο Παναγιώτης Σταυρινού, Μαθηματικός

Η ιδέα να βάλουμε στο σπίτι μας ένα νεογέννητο λιονταράκι, παρόλο που μας φαίνεται ελκυστική, κατά βάθος δεν την εγκρίνουμε, γιατί ξέρουμε ότι μια μέρα το λιονταράκι θα γίνει ένας βρυχώμενος λέων που θα μας κατασπαράξει.
Το λιονταράκι αγαπητέ αναγνώστη μοιάζει με μια αμαρτία που τη θεωρούμε στην αρχή ασήμαντη. Επειδή είναι πολύ ελκυστική τη φιλοξενούμε μέσα μας και εξοικειωνόμαστε μαζί της, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι εκτρέφουμε στην ψυχή μας τον «ωρυόμενο λέοντα» (Α Πετρ.5/8), που μια μέρα θα μας κατασπαράξει. Στην πραγματικότητα, ίσως να φιλοξενούμε ένα «κοπάδι από νεογέννητα λιονταράκια», δηλαδή αμαρτίες που έχουμε υιοθετήσει. Ο χριστιανός δεν είναι αναμάρτητος, αλλιώς θα ήταν Θεός. Διότι, «αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι εξαπατούμε τον εαυτό μας και δεν λέμε την αλήθεια» (Α Ιω.1/8). Όμως αν θέλουμε να είμαστε σωστοί χριστιανοί δεν πρέπει να συντηρούμε στην καρδιά μας συνειδητές αμαρτίες. Πρέπει να τις εξομολογούμαστε αμέσως στο Θεό. «Αν όμως κάποιος αμαρτήσει, έχουμε συνήγορο κοντά στον Πατέρα, το δίκαιο Ιησού Χριστό» (Α Ιω.2/1). Οι πιστοί έχουν λουσθεί, δικαιωθεί και αγιασθεί στο όνομα του Ιησού Χριστού (Α Κορ.6/11). Δεν έχουν ανάγκη να ξαναλουστούν, κατά τη μαρτυρία του Κυρίου (Ιω. 13/10) (διότι συγχωρήθηκαν οι αμαρτίες τους). Αλλά επειδή βαδίζουν στους σκονισμένους δρόμους του κόσμου (ζουν σε ένα αμαρτωλό κόσμο), έχουν ανάγκη το Χριστό, για να τους πλένει τα πόδια (Ιω.13/8) (καθημερινή συγχώρεση). Έτσι ο Χριστός παραμένει για τον καθένα, μια καθημερινή αναγκαιότητα.
Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να μεγαλώνουν στην καρδιά τους «λιονταράκια», αγαπητέ αναγνώστη. Εσύ αν θέλεις, μπορείς να φιλοξενείς έναν Αμνό, τον Ιησού Χριστό τον Κύριο, που είναι επί πάντων Θεός ευλογητός εις τους αιώνας (Ρωμ. 9/5).