John Ross MacDuff (1818-1895) 

«Θέλω ιατρεύσει την αποστασίαν αυτών…» (Ωσηέ 14/4) 

Αναρωτιέμαι και πάλι… Μήπως με εγκατέλειψε για να χαθώ; Σκοντάφτοντας και ξεστρατίζοντας πέρα στα μαύρα βουνά, μακριά από του Ποιμένα τη θωριά, μακριά απ’ το Ποίμνιό Του, δεν θα εγκαταλείψει τάχα τον πλανώμενο ταξιδευτή στις συνέπειες των πράξεών του, δεν θα αφήσει την περιπλανώμενη καρδιά να συνεχίσει απέλπιδα το δρόμο της προς την κατεύθυνση της ένοχης αποξένωσής της; «Αι βουλαί μου δεν είναι βουλαί υμών, ουδέ οδοί υμών αι οδοί μου, λέγει Κύριος» (Ησα. 55/8). Ο άνθρωπος θα έλεγε, «Πήγαινε στην οδό της απώλειας, εσύ, αχάριστε αποστάτη!» Ο Θεός όμως λέει: «Επιστρέψτε εσείς παιδιά της αποστασίας!». Ο Ποιμένας δεν πρόκειται, δεν μπορεί να αφήσει το πρόβατο που Εκείνος εξαγόρασε με το δικό Του αίμα να χαθεί. Πόσο θαυμαστή η ανοχή Του απέναντι στο απολωλός!—ανακαλύπτει τα ίχνη των παραστρατημένων του βημάτων και δεν σταματά να το κυνηγά μέχρι να βρει το περιπλανώμενο, να το βάλει στους ώμους Του και μαζί του να επιστρέψει περιχαρής στο κοπάδι! Ω ψυχή μου! Γιατί να αυξάνεις με παραπανιστές αποστασίες τη δική σου απόσταση απ’ το κοπάδι; Γιατί να μακραίνεις τη φριχτή διαδρομή που ο Ελεήμονας Ποιμένας σου θα πρέπει να διανύσει προκειμένου να σε φέρει πίσω; Μην καθυστερείς την επιστροφή σου! Μην προκαλείς περισσότερο την υπομονή Του. Μην πειραματίζεσαι πια σε απαγορευμένα μονοπάτια. Με ανοιχτές αγκάλες Εκείνος περιμένει να σε ξανακλείσει στον κόρφο Του. Γίνου ταπεινός ως προς το παρελθόν σου και εμπιστεύσου Τον ως προς το μέλλον σου. Συλλογίσου τις πρότερες αποστασίες σου και τρέμε. Σκέψου την καρτερικότητά Του και γέμισε την καρδία σου με Άγια Ευγνωμοσύνη. Σκέψου την υπόσχεση της Χάρης Του και αναθάρρησε….

«Το Λόγο Σου ΑΥΤΟΝ, που’ναι η αιτία της ελπίδας μου, θύμιζε, Κύριε, στο δούλο Σου»

Μετάφραση: Γιούλικα Κ. Masry