«(…)  Επειδή, σε ό,τι Αυτός (ο Χριστός)  έπαθε, όταν πειράστηκε, μπορεί να βοηθήσει αυτούς που πειράζονται»  (Εβραίους 2:17-18).

        Όλοι μας έχουμε  βιώσει πόνο σε  κάποια στιγμή  της ζωής μας.  Αν και η φυσική  αντίδρασή μας  στον πόνο είναι  η προσπάθειά μας  να τον αποφύγουμε  και να απαλλαγούμε απ’ αυτόν, πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο Θεός επιτρέπει κάποιες φορές να δοκιμάζουμε τον πόνο. Στην πραγματικότητα, οι στιγμές πόνου που περνάμε είναι ένα σημάδι του πάνσοφου σχεδίου και της αγάπης του Θεού για εμάς. Τι σημαίνει όμως αυτό;

      Μετά  το προπατορικό αμάρτημα του Αδάμ και της  Εύας και την είσοδο πλέον της αρρώστιας στο ανθρώπινο γένος, ο Θεός είπε, «… Επειδή υπάκουσες στον λόγο τής γυναίκας σου, και έφαγες από το δέντρο… καταραμένη να είναι η γη εξαιτίας σου· με λύπες θα τρως τους καρπούς της όλες τις ημέρες τής ζωής σου» (Γένεσις 3:17). Το χειρότερο που θα μπορούσε να τους είχε συμβεί θα ήταν να ζήσουν στον παράδεισο με την αμαρτωλή φύση τους και να έχουν ανοσία στον πόνο, επειδή ο πόνος είναι το σημάδι ότι «κάτι δεν πάει καλά στο σώμα μας» και πρέπει να γιατρευτεί.

      Ο Δρ Πολ Μπραντ, ένας σπουδαίος ιατρός – ιεραπόστολος, υπηρέτησε για πολλά χρόνια μεταξύ λεπρών στην Ασία.  Προσπάθησε να κατανοήσει τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι λεπροί. Ένα από τα σπουδαιότερα προβλήματα που συνδέονται με την ασθένεια της λέπρας είναι ότι ο λεπρός δεν αισθάνεται καθόλου πόνο στα μέλη του σώματός του, τα οποία έχουν προσβληθεί από  λέπρα. Πράγμα τόσο τραγικό, που ο Δρ Μπραντ τόλμησε να πει ότι, «αν είχα τη δύναμη να εξαλείψω τον πόνο, δεν θα το έκανα ποτέ. Η αξία του πόνου είναι ανεκτίμητη». Όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό, ο πόνος λειτουργεί προστατευτικά και προειδοποιητικά. Όταν, π.χ., ένας υγιής άνθρωπος τραυματιστεί στο πόδι του, τότε από μόνος του, εξαιτίας του πόνου, κουτσαίνει καθώς δεν μπορεί να επιβαρύνει το τραυματισμένο μέλος του. Αντίθετα, ένας λεπρός δεν έχει την ικανότητα της αυτοσυντήρησης, επειδή ακριβώς δεν έχει καθόλου το αίσθημα του πόνου. Μπορεί να ακουμπήσει ακόμη και ένα αναμμένο τσιγάρο πάνω στο δέρμα του χωρίς να αντιληφθεί το παραμικρό. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πόνος είναι ένα σημάδι της αγάπης του Θεού προς εμάς. Μας προειδοποιεί ότι κάτι βλαβερό υπάρχει για την υγεία μας, προκειμένου να λάβουμε εγκαίρως τα κατάλληλα προστατευτικά μέτρα.

      Ο πόνος παίζει έναν ακόμη σπουδαίο ρόλο. Ενοποιεί και κινητοποιεί όλα τα μέλη του σώματος. Αν χτυπήσεις,  κατά λάθος, το δάχτυλο του χεριού σου, το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να το σφίξεις με το άλλο χέρι σου, στη συνέχεια να το βάλεις στο στόμα σου και ταυτόχρονα να χοροπηδάς! Τι σχέση έχουν όμως το στόμα ή τα πόδια ή το άλλο χέρι με τον πόνο του δαχτύλου σου; Όταν λοιπόν ένα μέλος πάσχει, τότε όλα συμπάσχουν.

      Τι  μας λέει αυτό το παράδειγμά σχετικά  με την εκκλησία; Ο πόνος είναι  που φέρνει την  ενότητα και στο  σώμα της εκκλησίας. Η Βίβλος μας υπενθυμίζει ότι, «και είτε ένα μέλος πάσχει, όλα τα μέλη συμπάσχουν· είτε ένα μέλος τιμάται, όλα τα μέλη χαίρονται μαζί» (Α’ Κορινθίους 12:26).  Είπε κάποτε ένας Χριστιανός ότι μπορεί κανείς να καταλάβει αν το «σώμα» των πιστών της εκκλησίας είναι υγιές ανάλογα με την ανταπόκρισή του στις ανάγκες των αδυνάτων, των αβοήθητων, των άστεγων, των πεινασμένων, των ασθενών της ζωής. Μία εκκλησία είναι υγιής όταν ανταποκρίνεται στον ανθρώπινο πόνο.

      Το  λάθος που σήμερα κάνουμε είναι  ότι, όταν πονούμε, δεν ψάχνουμε να βρούμε την αίτια του κακού αλλά αντιθέτως είμαστε ευχαριστημένοι με την χρήση «καταπραϋντικών φαρμάκων». Αυτή είναι και η αιτία που η χρήση των ναρκωτικών αυξάνεται, που οι αλκοολικοί γίνονται όλο και περισσότεροι. Το σημαντικότερο απ’ όλα, είναι ότι η απάθεια του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία δεν έχει προηγούμενο. Περνάς από θλίψη σήμερα; Πονάς; Τότε θυμήσου ότι και  ο Ιησούς έχει υποφέρει και επομένως μπορεί να σε καταλάβει και να αφουγκραστεί τον πόνο σου. Ήρθε στη γη μας και έγινε άνθρωπος έτσι ώστε να συμπάσχει μαζί μας και να μας παρηγορεί και να μας ενθαρρύνει στις στιγμές του πόνου που περνάμε. 

(Μετάφραση: Στέφανος Λ. Κοκτσίδης)