«η οργή του είναι για μια στιγμή αλλά για μια ζωή η εύνοια του…» Ψαλμοί 30:6

Συχνά βλέπουμε τη δυστυχία και τον πόνο των συνανθρώπων μας πιστεύοντας ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούμε σε παρόμοια κατάσταση. Αν μάλιστα μέχρι σήμερα έχουμε επιτύχει σ’ ότι έχουμε επιχειρήσει και δεν αντιμετωπίσαμε οικογενειακά, οικονομικά ή προβλήματα υγείας αποκτούμε ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αν όχι υπεροψία. Σε μια τέτοια στιγμή ικανοποίησης και ματαιοδοξίας  βρέθηκε και ο βασιλιάς Δαβίδ σύμφωνα με την περικοπή μας καθώς πίστεψε ότι ήταν πλέον άτρωτος. Γρήγορα όμως αντιλήφθηκε την υπερηφάνεια του και θυμήθηκε τις φορές στις οποίες κατά το παρελθόν ο Θεός τον είχε ελευθερώσει από δύσκολες καταστάσεις αποδίδοντας σ’ Εκείνον πλέον τη δόξα και την τιμή.

Θεέ μου, αξίζεις όλη τη δόξα και την ευχαριστία και για τις ευλογίες σου στη ζωή μου και για τις δοκιμασίες μέσα από τις ποίες Εσύ επιτρέπεις να περνώ.          Μ.Γ.Γ.

------------------------------------------------

«να ντυθείτε τον καινούργιο άνθρωπο, που ο Θεός κατά το σχέδιό του τον έχει πλάσει…» Εφεσίους 4:24

Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι σήμερα που υποβάλλονται σε πλαστικές χειρουργικές επεμβάσεις προκειμένου να αλλάξουν την εξωτερική τους εμφάνιση και να εξαλείψουν ρυτίδες και περιττά κιλά που τους κάνουν να νιώθουν μειονεκτικά. Είναι τόσο αποφασισμένοι που δεν μπορούν να τους κλονίσουν ούτε ο πόνος ούτε και η ταλαιπωρία μέσα από την οποία θα περάσουν. Φυσικά το να θέλει κανείς να είναι όμορφος δεν είναι κακό αλλά εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η εσωτερική μας ομορφιά και καλαισθησία. Ο χαρακτήρας μας, οι σκέψεις μας και ο τρόπος επικοινωνίας μας με τους άλλους είναι εκείνα τα στοιχεία που κυρίως έχουν ανάγκη αλλαγής κάποιες φορές καθώς δεν τιμούν τους άλλους, τον εαυτό μας και πρωτίστως το Θεό. Είμαστε πρόθυμοι να τα αλλάξουμε;

Κτίσε μέσα μου, Θεέ μου, ένα νέο άνθρωπο που θα αγαπά τους άλλους και θα αντανακλά τη δική Σου αγιότητα και δικαιοσύνη.  Μ.Γ.Γ.

-----------------------------------------------------

«όποιος ακούει τα λόγια μου και τα τηρεί, αυτόν τον παρομοιάζω μ’ έναν συνετό άνθρωπο, που έχτισε το σπίτι του στο βράχο» Ματθαίος 7:24

Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν ήμουν μικρός ήταν ο μοντελισμός. Είχα κατασκευάσει τόσα πολλά αεροπλανάκια ώστε μόλις άνοιγα το κουτί δεν κοιτούσα πλέον τις οδηγίες αλλά κατευθείαν άρχιζα να συγκολλώ τα μικρά κομμάτια μεταξύ τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές βέβαια που αργότερα αντιλαμβανόμουν ότι είχα παραλείψει κάποιο βήμα με αποτέλεσμα η κατασκευή να μην έχει ολοκληρωθεί. Έτσι και στη ζωή μας θεωρούμε πολλές φορές, αν όχι πάντοτε, ότι δεν έχουμε ανάγκη από οδηγίες και συμβουλές γιατί γνωρίζουμε τα πάντα. Η Βίβλος όμως έρχεται στο σημείο αυτό και μας καλεί να ακολουθούμε τις εντολές που μας άφησε ο Ιησούς έστω και αν αυτό δεν συνάδει με τον έμφυτο εγωισμό μας. Ας μην ξεχνούμε ότι δεν αρκεί να διαβάζουμε απλώς τη Βίβλο αλλά είναι αναγκαίο να εφαρμόζουμε στη ζωή μας αυτά τα οποία διαβάζουμε και ακούμε. Μ.Γ.Γ.

------------------------------------------------

«όλοι αυτοί πέθαναν με εμπιστοσύνη στο Θεό, χωρίς να έχουν μπει στη γη της επαγγελίας. Απλώς την είδαν από μακριά..» Εβραίους 11:13

Πρόσφατα ταξίδεψα με τραίνο και καθόμουν σε θέση αντίθετα με τη φορά του τραίνου. Τα τοπία που έβλεπα από το παράθυρο ήταν αυτά που είχε αφήσει πίσω του το τραίνο και όχι αυτά μέσα από τα οποία επρόκειτο να διαβεί. Θα ήθελα να αλλάξω θέση και να βλέπω πλέον τα μέρη στα οποία κατευθυνόμασταν. Κάποιες φορές νιώθουμε το ίδιο και στη ζωή μας. Θα προτιμούσαμε να ξέρουμε από τώρα τι θα συμβεί στο μέλλον και ποια θα είναι η απάντηση του Θεού στις προσευχές μας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται πίστη στο Θεό προκειμένου να εμπιστευτούμε τη δική του σοφία και το σχέδιο που έχει για τη ζωή μας, όπως ακριβώς έπραξαν και οι «ήρωες της πίστης» στο 11^ο κεφάλαιο της προς Εβραίους επιστολής.

Σ’ ευχαριστώ και Σε δοξάζω επειδή γνωρίζεις το μέλλον μου και ξέρεις όλα όσα θα συμβούν.   Μ.Γ.Γ.

------------------------------------------------

«όλοι ήταν αφοσιωμένοι στη διδασκαλία των αποστόλων και στη μεταξύ τους κοινωνία…» Πράξεις των Αποστόλων 2:42

Κάποια Κυριακή μετά τη λειτουργία επέστρεφα στο σπίτι μου όταν συνάντησα το γείτονά μου να κουρεύει το γκαζόν της αυλής του. «Τι κάνεις;» τον ρώτησα για να μου απαντήσει, «Καλά, δεν είναι παρά μια ακόμη Κυριακή». Η απάντηση αυτή με προβλημάτισε. Μήπως και για μένα ήταν απλώς μία ακόμη Κυριακή στη ζωή μου; Μήπως η παρακολούθηση των εκκλησιαστικών συναθροίσεων έγινε μια Κυριακάτικη συνήθεια; Αντιθέτως, η συγκέντρωση των Χριστιανών και η κοινωνία μεταξύ τους την εποχή των αποστόλων αποτελούσε μεγάλη επιθυμία τους και γι’ αυτό  προσέρχονταν με ενθουσιασμό στους χώρους των συναθροίσεων (Πράξεις 2:41-47). Τι συμβαίνει όμως μ’ εμάς ήμερα; Πάμε στην εκκλησία για να λατρέψουμε το Θεό και να ακούσουμε το λόγο του ή πάμε επειδή έτσι συνηθίσαμε από την παιδική μας ηλικία;

Κύριε, δώσε μου νέο ενθουσιασμό για εσένα. Δώσε μου πνευματική πείνα που μόνο ο δικός λόγος μπορεί να χορτάσει.     Μ.Γ.Γ.

-----------------------------------------

«όποιος δεν κάνει το σωστό δεν είναι παιδί του Θεού...» Α’ Ιωάννου 3:10

Όταν πλένουμε τα χέρια μας δεν τα καθαρίζουμε στην κυριολεξία μόνοι μας αλλά το σαπούνι είναι εκείνο που τα απολυμαίνει. Χωρίς αυτό τα μικρόβια και οι μικροοργανισμοί θα συνέχιζαν να βρίσκονται πάνω μας. Έτσι και στην πνευματική μας ζωή, ο απόστολος Παύλος μας λέει, ότι «αν καθαρίσει κανείς τον εαυτό του… θα είναι σκεύος για πολύτιμη χρήση» Β’ Τιμοθέου 2:21.  Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι εμείς έχουμε τη δύναμη μόνοι μας να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από την αμαρτία. Αντιθέτως, χρησιμοποιούμε τη δύναμη του Ιησού Χριστού που έχυσε το αίμα του στο σταυρό για να πλύνει τις αμαρτίες μας και να μας μεταμορφώσει σε «σκεύη» αγιασμένα και χρήσιμα στη διάθεση του Θεού ετοιμασμένα για κάθε καλό έργο. 

Θεέ μου, δώσε μου σοφία και σύνεση έτσι ώστε να ζω αντάξια του θελήματός Σου για να δοξάζεσαι Εσύ μέσα από τη δική μου ζωή.  Μ.Γ.Γ.

----------------------------------------------

«Έχετε πεθάνει για την αμαρτία, και η ζωή σας βρίσκεται πια κοντά στο Θεό..» Ρωμαίους 6:11

Η μητέρα ρώτησε τον εξάχρονο γιο της για ποιο λόγο πήρε μέρος σε έναν καβγά με τους φίλους του και εκείνος της απάντησε, «θύμωσα με ένα άλλο παιδί και επειδή μου είπες ότι δεν είναι καλό να χτυπάω, είπε σε έναν φίλο μου να τον χτυπήσει για εμένα»! Πως μπορεί ένα τόσο μικρό παιδί να έχει μάθει να συμπεριφέρεται έτσι; Η Βίβλος μας λέει ότι δεν του το δίδαξε κάποιος αλλά ότι γεννήθηκε με αμαρτωλές επιθυμίες. Η αμαρτωλή συμπεριφορά αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης από τον πρώτο καιρό της πτώσης των πρωτοπλάστων.  Ωστόσο, ως Χριστιανοί πρέπει να μαχόμαστε ενάντια στις επιθυμίες της σάρκας και του μυαλού μας (Ρωμαίους 7:18-19) και να θυμόμαστε ότι χάρη στην ένωσή μας με τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας μπορούμε να προσφέρουμε τον εαυτό μας στο Θεό, όπως ταιριάζει σε ανθρώπους που  πέθαναν και αναστήθηκαν για μια νέα ζωή. Μ.Γ.Γ.

--------------------------------------------

«…παραμένετε σταθεροί στην ελευθερία και μην ξαναμπαίνετε κάτω από ζυγό δουλείας» Γαλάτες 5:1

Το 1776 δεκατρείς Βρετανικές αποικίες της Β. Αμερικής εξεγέρθηκαν ενάντια στο ζυγό και στους περιορισμούς του βασιλιά της Αγγλίας και ξεκίνησαν μια επανάσταση που οδήγησε στη δημιουργία ενός νέου έθνους που σύντομα υιοθέτησε μία χάρτα δικαιωμάτων γνωστή ως Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Σχεδόν 2.000 χρόνια πριν ο Κύριος Ιησούς φώναξε πάνω στο Σταυρό τη λέξη, «Τετέλεσται», θέτοντας έτσι πανηγυρικά τα θεμέλια της Ανεξαρτησίας κάθε πιστού σήμερα. Όλη η ανθρωπότητα βρισκόταν υπό το ζυγό της αμαρτίας και του θανάτου. Μόνο ο Χριστός μπορούσε να θυσιαστεί όντας αναμάρτητος προκειμένου να καταπραΰνει την οργή του Θεού ενάντια στην αμαρτία. Είμαστε και εμείς σήμερα ευγνώμονες στο Θεό για την ελευθερία που απολαμβάνουμε και για την τέλεια σωτηρία που μας χάρισε δια μέσου του Υιού Του. 

Σ’ ευχαριστώ Πατέρα μου που με απάλλαξες από κάθε αμαρτία και με έπλυνες με το άγιο αίμα του Ιησού Χριστού που χύθηκε στο Σταυρό για εμένα.    Μ.Γ.Γ.

---------------------------------------------

«είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου» Ιωάννης 20:28

Μία ημέρα μετά την Ανάστασή του, ο Ιησούς εμφανίστηκε στους μαθητές Του και τους έδειξε τις πληγές που είχε στα πόδια και στα χέρια Του. Την ημέρα εκείνη όμως ο Θωμάς δεν βρισκόταν μαζί τους και γι’ αυτό δίστασε να τους πιστέψει όταν αργότερα του διηγήθηκαν αυτά που είδαν, μέχρι που ο ίδιος ο Ιησούς εμφανίστηκε μπροστά Του. Ήταν τότε που ο Θωμάς αντικρίζοντας τον Αναστημένο Ιησού έκανε τη συγκλονιστική ομολογία, «ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Μπορεί εσύ και εγώ σήμερα να μην έχουμε δει τον Ιησού να θεραπεύει κάποιον άρρωστο ή να ανασταίνει κάποιον νεκρό ούτε να έχουμε καθίσει στα πόδια Του ακούγοντάς Τον να κηρύττει. Με τα μάτια όμως της πίστης μας έχουμε γιατρευτεί από τις αμαρτίες μας δια μέσου της θυσίας Του στο Σταυρό. Μπορούμε και εμείς πλέον με παρρησία να ομολογήσουμε ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριός μας και ο Θεός μας. Μ.Γ.Γ.

----------------------------------------------

«…εγώ είμαι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος εκτός από εμένα…» Ησαίας 46:9

Δεν  μπορώ πάντοτε να καταλάβω τη γυναίκα μου όπως και η γυναίκα μου εμένα. Για παράδειγμα δεν μπορώ να καταλάβω την ικανοποίηση που νιώθει περπατώντας ώρες στην αγορά και ψωνίζοντας, όπως και εκείνη δεν μπορεί να καταλάβει την ικανοποίηση που εγώ νιώθω παρακολουθώντας έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Το να αγαπάω όμως κάποιον δεν σημαίνει ότι τον καταλαβαίνω και απόλυτα. Έτσι και στη σχέση μας με το Θεό δεν είμαστε σε θέση με το πεπερασμένο μυαλό μας να κατανοούμε τις βουλές και τα σχέδιά Του. Ο Απόστολος Παύλος θέτει πρώτος τον προβληματισμό, «τις σκέψεις του Κυρίου ποιος κατάλαβε για να του γίνει σύμβουλος;» (Α’ Κορινθίους 2:16) Η απάντηση είναι κανείς. Ας δοξάζουμε και ας αγαπούμε λοιπόν το Θεό επιδεικνύοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στις βουλές και τα σχέδια Του.

Μάθε μου Κύριε να σ’ εμπιστεύομαι και να σε δοξάζω. Γνωρίζω ότι Εσύ θέλεις και μπορείς να κάνεις το καλύτερο για εμένα.  Μ.Γ.Γ.

--------------------------------------------------

«..όλα τα έθνη θα έρθουν και θα σε προσκυνήσουν…» Αποκάλυψη 15:4

Κάποιες από τις λέξεις που χρησιμοποιηθήκαν για να χαρακτηρίσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004 ήταν «μοναδικοί» και «ανεπανάληπτοι». Η τελετή υπήρξε καταπληκτική αλλά σκεφτείτε τι θα γινόταν αν κάποιος από τους χορευτές ή μουσικούς αποφάσιζε να παρεκκλίνει και να ενεργήσει όπως νόμιζε εκείνος. Η φαντασμαγορική αυτή τελετή θυμίζει τη Δημιουργία. Ο Θεός έπλασε έναν τέλειο κόσμο απόλυτης ομορφιάς και μεγαλοπρέπειας. Σε αντίθεση όμως με τον δημιουργό της τελετής των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Δημιουργός του σύμπαντος μας έδωσε την ελεύθερη επιλογή δράσης. Μία επιλογή που οδήγησε τη Δημιουργία σε εκφυλισμό με πρώτο της θύμα τον ίδιο τον άνθρωπο εξαιτίας της αμαρτίας. Αλλά και πάλι ο Θεός έδειξε το μεγάλο έλεός Του με τη θυσία του Ιησού για χάρη μας προσφέροντάς μας μία τέλεια Σωτηρία.

Σ’ ευχαριστώ Κύριε για την έμπρακτη αγάπη σου για εμένα και για το πλούσιο έλεός Σου. Σ’ ευχαριστώ που επέτρεψες να θυσιαστεί ο Ιησούς για να σωθώ εγώ.     Μ.Γ.Γ.

--------------------------------------------------

«Είμαι πραγματικά βέβαιος πως [τίποτα] δεν θα μπορέσει ποτέ να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού για εμάς…»  Ρωμαίους 8:38-39

Όταν κάποτε έκανα τα ψώνια μου στην αγορά μπήκα μέσα σε ένα μικρό μαγαζί που ήταν γεμάτο ρούχα με το λογότυπο, «η ζωή είναι ωραία». Μερικές φορές πραγματικά χρειαζόμαστε κάποιον να μας θυμίζει αυτήν την απλή αλήθεια και ιδιαίτερα τις στιγμές εκείνες που η εργασία, η οικογένεια ή η υγεία μας καταβάλλουν σωματικά και ψυχικά. Όταν ξαναβρεθείς σε μια παρόμοια κατάσταση θυμήσου την τεράστια δύναμη και αγάπη του Θεού για εσένα συγκριτικά με τα προβλήματα αυτά και μόνο τότε θα καταλάβεις πόσο μικρά και ασήμαντα είναι αυτά μπροστά σε έναν Θεό που με το δικό Του πρόσταγμα ο ήλιος ανατέλλει και δύει και η γη περιστρέφεται μέσα στο σύμπαν.

Σ’ ευχαριστώ, Πατέρα μου, για το δώρο της ζωής. Συγχώρησέ με γιατί πολλές φορές δεν σ’ εμπιστεύομαι. Σε δοξάζω γιατί είσαι παντοδύναμος Θεός.      Μ.Γ.Γ.

----------------------------------------

«…σας βεβαιώνω πως τέτοια πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δεν βρήκα…» Λουκάς 7: 9

 Ο Ιησούς μας προειδοποίησε ότι αν είχαμε πίστη σαν κόκκο σιναπιού θα μπορούσαμε να διατάξουμε σε μια μουριά να ξεριζωθεί και να πάει να φυτευτεί στη θάλασσα και εκείνη θα το έκανε (Λουκάς 17:6). Η αποτελεσματικότητα των προσευχών μας εξαρτάται όχι από το πόση πίστη έχουμε αλλά από το αν τελικά έχουμε πίστη. Η πίστη είναι η κατάσταση εκείνη της εμπιστοσύνης που επιδεικνύει κανείς στη δύναμη και τη σοφία του Θεού. Έτσι λοιπόν οι προσευχές, που κάποιες φορές μένουν αναπάντητες, αποτελούν παραδείγματα στα οποία ο Θεός έχει σχεδιάσει κάτι καλύτερο για εμάς που ξεπερνά τις δικές μας επιθυμίες και προσδοκίες και θα εκπληρωθεί όχι στο δικό μας χρόνο αλλά στο χρόνο που Εκείνος έχει ορίσει για το δικό μας καλό έστω και αν εμείς προσωρινά δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε.

Δώσε μου τη δύναμη, Κύριε, να πιστέψω σ’ Εσένα και να εμπιστευτώ τα σχέδια που έχεις για εμένα.    Μ.Γ.Γ.

------------------------------------

«...τα πλούτη, όσο περίσσια και αν είναι, δεν δίνουν στον άνθρωπο την αληθινή ζωή»Λουκάς 12:15

Είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο Ιησούς μίλησε για το χρήμα και τον πλούτο περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο. Μας προειδοποίησε ότι τίποτα άλλο δεν φράζει πιο γρήγορα τις πνευματικές μας αρτηρίες από ότι η αγάπη μας για το χρήμα. Θυμηθείτε τον άνθρωπο εκείνον που ζήτησε από τον Ιησού, «διδάσκαλε, πες τον αδερφό μου να μοιράσουμε την κληρονομιά μας» (Λουκάς 12:13). Είχε την ευκαιρία να συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο τον Ιησού Χριστό και, όμως, αυτό που ζήτησε υπαγορευόταν από την αγάπη του για το χρήμα και γι’ αυτό και ο Ιησούς απάντησε, «να προσέχετε και να φυλάγεστε από κάθε είδους πλεονεξία…» (Λουκάς 12:13). Ακούμε πολλές συμβουλές καθημερινά για το πως μπορούμε να γίνουμε πλούσιοι αλλά μόνο ο Ιησούς Χριστός θα μας δείξει τον τρόπο με τον οποίο θα μετατρέψουμε την απληστία μας για τα υλικά αγαθά σε διαρκή πόθο για μια πλούσια και ειλικρινή σχέση μαζί Του.    Μ.Γ.Γ.

-----------------------------------

«Μέσα στην καρδιά μου διατηρώ τα λόγια σου για να μην αμαρτήσω απέναντί σου» Ψαλμός 119:11

Η οικογένειά μας μόλις είχε φτάσει στην εξοχική κατοικία που είχε νοικιάσει για να μείνει λόγω καλοκαιρινών διακοπών, όταν ανακαλύψαμε ότι το σπίτι ήταν γεμάτο αράχνες και άλλα έντομα. Δεν ήταν ότι δεν περιμέναμε ότι θα βρίσκαμε έντομα στην εξοχή αλλά πιστεύαμε ότι το σπίτι στο οποίο θα μέναμε ήταν καθαρό. Αντιθέτως, το σπίτι απαιτούσε σχολαστική καθαριότητα προκειμένου να είναι σε θέση να κατοικηθεί. Έτσι και στην καθημερινή μας ζωή υπάρχουν περιοχές της σκέψης και του μυαλού μας που χρειάζονται σχολαστική και τακτική «καθαριότητα». Μία αμαρτωλή σκέψη ή συμπεριφορά ή ένας λόγος αμαρτωλός και η απόλαυση που προσφέρουν μπορούν πολύ εύκολα να μας μολύνουν. Εκείνο που οφείλουμε να κάνουμε εμείς είναι να αναγνωρίζουμε την ανάγκη μας να διατηρούμαστε καθαροί εφαρμόζοντας το λόγο του Θεού.

Δώσε μου, Θεέ μου, την επιθυμία να διαβάζω το λόγο σου κάθε μέρα και να τον εφαρμόζω στη ζωή μου.    Μ.Γ.Γ.

----------------------------------------------

«…για σας πάλι περνώ τους πόνους της γέννας, ώσπου να διαμορφωθεί μέσα μας ο Χριστός» Γαλάτες 4:19

Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης παρομοίαζε τη μέθοδο διδασκαλίας που χρησιμοποιούσε με τη μαιευτική λέγοντας ότι η μόνη διαφορά της δικής του επιστήμης από εκείνη της μαιευτικής ήταν ότι οι δικοί του πελάτες ήταν άντρες και οι πόνοι που ένοιωθε ο ίδιος και οι ακροατές του δεν ήταν σωματικοί αλλά στην ψυχή. Την ίδια αγωνία και πόνο ένοιωθε και ο απόστολος Παύλος ώσπου τα δικά του πνευματικά παιδιά να φτάσουν σε πνευματική ωριμότητα. Η πνευματική ωρίμανση είναι μία διαδικασία που κρατά πολλά χρόνια και απαιτεί υπομονή με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Στο μακρύ αυτό ταξίδι θα αντιμετωπίσουμε σίγουρα δυσκολίες και απογοητεύσεις αλλά αν εμπιστευόμαστε το Θεό θα ενηλικιωθούμε πνευματικά και θα αποκτήσουμε μια νέα ζωή.

Θεέ μου, βοήθησέ με να περπατώ στο δικό σου δρόμο και να μεταμορφώνομαι πνευματικά κάθε μέρα τηρώντας το λόγο Σου.  Σ.Λ.Κ.

-------------------------------------------

«γιατί για μένα το να ζω σημαίνει ζωή με το Χριστό και το να πεθάνω είναι κέρδος» Φιλιππησίους 1:21

Η Σόφι Σολ υπήρξε μία νέα γυναίκα γερμανικής καταγωγής που έζησε τη δεκαετία του 1940 στη Γερμανία. Καθώς έβλεπε την επιδείνωση της κατάστασης της χώρας της που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ναζί και τις αρχές που αυτοί πρέσβευαν αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί ειρηνικά μαζί με μία άλλη ομάδα νέων. Αμέσως όμως συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν με την κατηγορία της ανυπακοής ενάντια στο Ναζιστικό καθεστώς. Η ιστορία της γυναίκας αυτής εγείρει μία κρίσιμη ερώτηση και για εμάς σήμερα. Για ποιο λόγο ή για ποιο σκοπό θα ήμασταν πρόθυμοι να θυσιαστούμε; Στην σημερινή περικοπή ο απόστολος Παύλος μας έδωσε ήδη τη δική του απάντηση. Την ίδια απάντηση έδωσαν και πολλοί άλλοι Χριστιανοί κατά το παρελθόν αλλά και σύγχρονοί μας σε χώρες που τόλμησαν να ομολογήσουν την πίστη τους στο Χριστό έστω και αν αυτό θεωρείται αδίκημα που τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Σ.Λ.Κ.

-------------------------------------

«…χαρείτε μαζί μου γιατί βρήκα το πρόβατό μου που είχε χαθεί» Λουκάς 15:6

Ένας ξεναγός διηγείται ότι αφού είχε ολοκληρώσει κάποτε την ξενάγησή του σε ορεινή περιοχή του Ολύμπου διαπίστωσε επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, όπου διέμεναν οι τουρίστες, ότι, ένας από αυτούς απουσίαζε από την ομάδα που είχε οδηγήσει στο βουνό.  Άφησε τότε όλους τους υπόλοιπους και έσπευσε αμέσως να τον αναζητήσει ώσπου τον βρήκε μόνο και χαμένο να κάθεται στις όχθες μιας μικρής λίμνης. Ο ξεναγός χάρηκε τόσο πολύ που τον αγκάλιασε και τον οδήγησε με ασφάλεια στο ξενοδοχείο. Ο ξεναγός αυτός μας θυμίζει τον Ιησού Χριστό που ήρθε στη γη για να «αναζητήσει και να σώσει αυτούς που έχουν χάσει το δρόμο τους» (Λουκάς 19:10). Ανεξάρτητα από το πόσο πολύ έχουμε απομακρυνθεί, ο Ιησούς μας καλεί σήμερα να Τον εμπιστευτούμε ως πατέρα και οδηγό στη ζωή μας.

Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που άφησες τη δόξα του Ουρανού και ήρθες στη γη για να βρεις εμένα τον αμαρτωλό.   Σ.Λ.Κ.

----------------------------------------------

«…ούτε ένα απ’ αυτά [σπουργίτια] δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Πατέρα σας» Ματθαίος 10:29

Κάποια μέρα μπήκε στο σπίτι μας από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα ένα σπουργίτι. Τρόμαξε τόσο πολύ που πετούσε με μανία μέσα στο σαλόνι χτυπώντας στα παράθυρα και στα έπιπλα μέχρις ότου καταφέραμε να το πιάσουμε και να το ελευθερώσουμε. Κάποιες φορές στη ζωή μας μοιάζουμε και εμείς με αυτό το σπουργίτι. Αγχωμένοι και αβέβαιοι για το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες με τις δικές μας δυνάμεις. Ξεχνούμε ότι ο Θεός ενδιαφέρεται τόσο για τα σημαντικά όσο και για τα ασήμαντα πράγματα που μας απασχολούν, αφού ο ίδιος έχει «μετρημένες και τις τρίχες της κεφαλής μας»  (Ματθαίος 10:30). Εκείνο που ζητά από εμάς σήμερα είναι να ανταποκριθούμε στην αγάπη Του αυτή και με πίστη να Τον ακολουθήσουμε. 

Σ’ ευχαριστώ, Πατέρα μου, που με αγαπάς και ενδιαφέρεσαι για εμένα. Σ’ ευχαριστώ που γνωρίζεις κάθε λεπτομέρεια της ζωής μου. Σ.Λ.Κ.

----------------------------------------------

«μέσα στη θλίψη μου στον Κύριο φώναξα…» Ψαλμός 120:1

Κάποια μέρα ενώ επέστρεφα στο σπίτι με το αυτοκίνητό μου, η μηχανή του σταμάτησε και καπνοί άρχισαν να βγαίνουν από το καπό. Όταν το άνοιξα για να δω τι συμβαίνει αντίκρισα ένα πλήθος καλωδίων και εξαρτημάτων με αποτέλεσμα να μην ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Κάπως έτσι ίσως νοιώθουμε στη ζωή μας όταν θέλουμε να προσευχηθούμε. Πώς να ξεκινήσω και τι να πω; Γι’ αυτό το λόγο οι μαθητές του Ιησού ζήτησαν να τους μάθει να προσεύχονται (Λουκάς 11:1). Σε αντίθεση μ’ εμάς που συνήθως ζητούμε από το Θεό να ικανοποιήσει τις προσωπικές μας ανάγκες, ο Ιησούς μας κάλεσε να προσευχόμαστε ζητώντας πρώτα την εκπλήρωση των σκοπών της βασιλείας Του και την πραγματοποίηση του θελήματός Του στη γη και στη συνέχεια την ικανοποίηση των υλικών μας αναγκών. Ας εφαρμόζουμε λοιπόν στη ζωή μας την προσευχή που ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μας δίδαξε.

Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου,…       Σ.Λ.Κ.

----------------------------------------------

«…μείνετε πιστοί στην αγάπη μου» Ιωάννης 15:9    

Μια μέρα αγόρασα ένα μπαλόνι με ήλιο που πάνω του είχε το λογότυπο, «Σ’ αγαπώ» αλλά καθώς περπατούσα στο πεζοδρόμιο σκόνταψα και το μπαλόνι γλίστρησε από το χέρι μου. Έμεινα να το κοιτάζω καθώς απομακρυνόταν στον ουρανό ώσπου εξαφανίστηκε. Η απώλεια αυτού του μπαλονιού μου θύμισε τον τρόπο με τον οποίο η αγάπη εξαφανίζεται πολλές φορές από τη ζωή μας. Τα παιδιά επαναστατούν ενάντια στους γονείς, οι σύζυγοι μαλώνουν μεταξύ τους, παλιοί φίλοι πληγώνονται. Μέσα όμως σ’ όλες αυτές τις αλλαγές η μόνη σταθερή αγάπη παραμένει εκείνη του Ιησού για εμάς. Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως «ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα ούτε κάτι άλλο είτε στον ουρανό είτε στον άδη ούτε κανένα άλλο δημιούργημα θα μπορέσουν ποτέ να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού όπως αυτή φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας» (Ρωμαίους 8:38)     Σ.Λ.Κ.

-------------------------------------------

«φρόντισε να παρουσιαστείς μπροστά στο Θεό άξιος της επιδοκιμασίας του…» Β’ Τιμοθέου 2:15

Πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι όλα όσα είναι γραμμένα στην Αγία Γραφή είναι έγκυρα και δεν απηχούν απλώς τις απόψεις των συγγραφέων της,  όπως ακριβώς θα συνέβαινε με ένα οποιοδήποτε  άλλο βιβλίο που κυκλοφορεί στην αγορά; Οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε καθηγητές θεολογίας και ίσως να μην μπορούμε να δώσουμε άμεσα απάντηση. Οι αποδείξεις όμως έρχονται μέσα από την απλή ανάγνωση της Βίβλου και γι’ αυτό είναι αξιόπιστες. Για παράδειγμα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η συγγραφή της Αγίας Γραφής ολοκληρώθηκε μέσα σε μια περίοδο 1.600 ετών από 40 διαφορετικούς συγγραφείς που συνέθεσαν 66 βιβλία και ότι μεσολαβούν 400 χρόνια μεταξύ των 39 βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης και των 27 της Καινής Διαθήκης και ότι παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια απόλυτη συνοχή και συνέχεια μεταξύ των βιβλίων καθώς παρουσιάζουν μία ενιαία ιστορία, δεν μένει παρά να αποδεχτούμε την εγκυρότητά της και να τη μελετήσουμε με προσοχή.     Σ.Λ.Κ.

-------------------------------------------------

«… έριξε από το υστέρημά της όλα όσα είχε…» Μάρκος 12:44

Ο Ιησούς καθόταν στο ναό απέναντι από το θησαυροφυλάκιο και παρατηρούσε τους ανθρώπους που περνούσαν και έριχναν σ’ αυτό τα χρήματά τους. Πολλοί πλούσιοι έριχναν με επιδεικτικό τρόπο πολλά χρήματα όταν κάποια στιγμή πέρασε μια φτωχή χήρα και έριξε έναν κοδράντη, που την εποχή εκείνη ήταν το νόμισμα με τη μικρότερη αξία. Η προσφορά της έμοιαζε ευτελής για κάποιον άνθρωπο αλλά για τον Ιησού ήταν ανεκτίμητη γιατί δεν προερχόταν από το περίσσευμά της αλλά από το υστέρημά της, ήταν όλη της η περιουσία. Η Βίβλος μας προειδοποιεί, «να προσέχετε την ελεημοσύνη σας να μην γίνεται μπροστά στους ανθρώπους, με σκοπό να σας επιδοκιμάσουν. Γιατί αν γίνεται έτσι, μην περιμένετε ανταμοιβή από τον Ουράνιο Πατέρας σας» Ματθαίος 6:1

Θέλω, Θεέ μου, να αποκτήσω γενναιόδωρο πνεύμα και ταπεινά να Σου προσφέρω δώρα από τα δώρα που Εσύ ήδη μου έχεις χαρίσει. Σ.Λ.Κ.

------------------------------------------------

«...στραφείτε σ’ Εμένα με όλη σας την καρδιά…» Ιωήλ 2:12

Δεν πίστευα ότι το κόκκινο λαμπάκι που αναβόσβηνε στο ταμπλό του αυτοκινήτου μου και με προειδοποιούσε για τη λειτουργία της μηχανής ήταν κάτι σημαντικό και γι’ αυτό ανέβαλλα την επίσκεψή μου στο συνεργείο αυτοκινήτων. Το άλλο πρωί όμως με απογοήτευση διαπίστωσα ότι  το αυτοκίνητο δεν λειτουργούσε με αποτέλεσμα να καθυστερήσω στη δουλειά μου. Στο βιβλίο του προφήτη Ιωήλ διαβάζουμε ότι ο Θεός χρησιμοποίησε τον Ιωήλ για να προειδοποιήσει το λαό του για την πνευματική ύφεση στην οποία βρισκόταν. Η υλική ευδαιμονία τους είχε οδηγήσει σε εφησυχασμό και αδιαφορία απέναντι στο Θεό. Η πίστη τους είχε μετατραπεί σε τήρηση ορισμένων τύπων και γι’ αυτό ο Θεός έστειλε ένα σμήνος από ακρίδες που κατέφαγαν τις σοδειές τους προκειμένου να τους αφυπνίσει και να τους κάνει να στραφούν σ’ Εκείνον μ’ όλη τους την καρδιά. Ποιες προειδοποιήσεις ηχούν σήμερα και για εμάς; Τι πρέπει να αλλάξουμε στη ζωή μας; Για ποια πράγματα πρέπει να μετανοήσουμε;    Σ.Λ.Κ.

------------------------------------------------

«…εργαστείτε με φόβο Θεού … για τη σωτηρίας σας» Φιλιππησίους 2:12

Ένας φίλος μου κάποτε είχε ένα σοβαρό αυτοκινητικό ατύχημα και για πολλές ημέρες παρέμεινε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Η ανάρρωση ήταν επίπονη και χρονοβόρα αλλά με κάθε νέα κίνηση που κατάφερνε να κάνει αναπτέρωνε το ηθικό όλων μας ώσπου κάποια μέρα επανήλθε πλήρως. Η κατάσταση αυτή μου έφερε στο μυαλό εκείνο που οι θεολόγοι ονομάζουν σήμερα «πτώση του ανθρώπινου γένους». Από τη στιγμή της πτώσης ο άνθρωπος ήρθε αντιμέτωπος με το αναπόφευκτό αποτέλεσμα της  αμαρτίας, που είναι ο θάνατος. Ο Θεός όμως έδειξε έλεος και έστειλε το Υιό Του για να μας χαρίσει, μέσω του θανάτου και της Ανάστασής Του, τη θεραπεία της ψυχής μας και την αιώνια ζωή. Απομένει σ’ εμάς πλέον να αποδεχθούμε το δώρο αυτό της αγάπης του Θεού.

Σ’ ευχαριστώ, Ιησού Χριστέ, που Εσύ πέθανες στο σταυρό στη δική μου θέση για να μπορώ να ζήσω εγώ.    Σ.Λ.Κ.

------------------------------------------------

«…προσβλέπω στο βραβείο της ουράνιας πρόσκλησης του Θεού…» Φιλιππησίους 2:14

Ο Τάιγκερ Γουντς είναι αναμφισβήτητα παγκοσμίως ο σπουδαιότερος αθλητής του γκολφ καθώς η ικανότητά του να κερδίζει τα τουρνουά ακόμη και υπό μεγάλη πίεση υπήρξε ιστορική. Εκείνο που κάνει όμως τον αθλητή αυτόν ακόμη πιο σπουδαίο είναι η επιθυμία του όχι απλώς να κερδίζει τους αγώνες αλλά και να τελειοποιεί όλο και περισσότερο την τεχνική του. Ο Απόστολος Παύλος διακρινόταν επίσης από την επιθυμία του να προοδεύει και να τελειοποιεί όλο και περισσότερο τη σχέση του με το Θεό. Δεν θεώρησε ποτέ ότι είχε φτάσει στο τέρμα αλλά συνέχιζε να υπηρετεί το Θεό έχοντας συγκεντρωμένη την προσοχή του σ’ ένα μόνο πράγμα : στο βραβείο της ουράνιας πρόσκλησης του Θεού δια του Ιησού Χριστού.     Σ.Λ.Κ.

Σου δίνω τη ζωή μου, Κύριε, για να σε υπηρετώ. Θέλω να σε γνωρίσω περισσότερο και να εκπληρώσω στη ζωή μου τα σχέδια που έχεις για εμένα.

-----------------------------------------

«… τρέχετε λοιπόν και εσείς έτσι ώστε να κατακτήσετε το βραβείο» Α’ Κορινθίους 9:24

Ο Σπύρος Λούης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα του Μαραθωνίου κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων που διεξήχθησαν στην Αθήνα το 1896. Ήταν τόσο μεγάλη τιμή η κατάκτηση αυτού του μεταλλίου κατά την πρώτη τότε αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων που ο αθλητής τιμήθηκε από το κράτος ως εθνικός ήρωας. Ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε ως παράδειγμα το άθλημα των μαραθωνοδρόμων για να παραστήσει γλαφυρά τον αγώνα που δίνει ο Χριστιανός στη ζωή του. Ο ίδιος έδωσε το παράδειγμα διακηρύσσοντας ότι, «…έτρεξα το δρόμο ως το τέλος… τώρα πια με περιμένει το στεφάνι της δικαιοσύνης...» Β’ Τιμοθέου 4:6-8 Είμαστε και εμείς έτοιμοι να αγωνιστούμε σήμερα ως σύγχρονοι πνευματικοί δρομείς αποβλέποντας στο αμάραντο στεφάνι της νίκης, την αιώνια ζωή;

Στον αγώνα της ζωής μου, Θεέ μου, σου ζητώ να μου δείχνεις το δρόμο που πρέπει να ακολουθώ και να μου δώσεις τη δύναμη να βγω νικητής.   Σ.Λ.Κ.

------------------------------------------

«Σε ποιον να πάμε Κύριε, εσύ κατέχεις τα λόγια που οδηγούν στην αιώνια ζωή» Ιωάννης 6:68

Μία από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου ήταν όταν αναγκάστηκα να πω σε έναν οικογενειακό μου φίλο ότι η σύζυγος και ο γιος του σκοτώθηκαν σε αυτοκινητικό ατύχημα. Τα δυσάρεστα νέα συντάραξαν τη ζωή του. Τις ημέρες όμως που ακολούθησαν εκείνος που συγκλονίστηκα ήμουν εγώ βλέποντας, ότι, παρά τη βαριά θλίψη και συντριβή του, εξακολουθούσε να έχει απόλυτη πίστη στο Θεό στον οποίο και έβρισκε παρηγοριά. Δεν είναι λίγες οι φορές που και εμείς αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας ανυπέρβλητα εμπόδια και προβλήματα που μοιάζουν να ξεπερνούν τις δικές μας δυνάμεις. Όποιο και αν είναι το πρόβλημά μας ας εμπιστευτούμε τη ζωή μας στο Θεό που έχει τη δύναμη και τη θέληση να μας ελευθερώσει.

Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μπορώ να στραφώ σ’ Εσένα για ανακούφιση και παρηγοριά. Ξέρω ότι μπορώ να τρέξω σ’ Εσένα σε κάθε μου πρόβλημα και δυσκολία.    Σ.Λ.Κ.

------------------------------------------

«…όσα μου συνέβησαν συνέβαλαν περισσότερο στην πρόοδο του ευαγγελίου» Φιλιππησίους 1:12

Στις τελευταίες σελίδες της Βίβλου υπάρχουν χάρτες με χρωματιστές γραμμές και βέλη που απεικονίζουν τα ιεραποστολικά ταξίδια του αποστόλου Παύλου. Στα τρία πρώτα ταξίδια τα βέλη ξεκινούν από το σημείο αναχώρησης και επιστρέφουν ξανά σ’ αυτό. Αντιθέτως, στο τέταρτο ταξίδι δεν υπάρχει επιστροφή. Ο Παύλος ταξίδεψε ως φυλακισμένος για να δικαστεί από τον Καίσαρα στη Ρώμη. Παρ’ όλο που εμείς θα το χαρακτηρίζαμε ως το μοιραίο ταξίδι της ζωής του, ο ίδιος δεν το έβλεπε έτσι, γι’ αυτό και προσπάθησε να εμψυχώσει τους Χριστιανούς και να τους εμπνεύσει εμπιστοσύνη στο Θεό, ώστε με τόλμη να κηρύττουν το λόγο Του (Φιλιππησίους 1:12-14). Αν και το δικό σου ταξίδι στη ζωή αντιμετωπίζει προβλήματα και δυσκολίες, εμπιστεύσου το Θεό και το σχέδιο που έχει για εσένα.  

Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που χαράζεις το δρόμο στο ταξίδι της ζωής μου και κρατώντας το χέρι μου με οδηγείς.       Σ.Λ.Κ.

------------------------------------------

«…στον άρχοντα ψεύτικα λόγια [δεν ταιριάζουν]…» Παροιμίες 17:7

Ένας συγγραφέας είπε κάποτε ότι την εποχή της Άγριας Δύσης στην Αμερική υπήρχαν δύο τύποι φίλων : οι γενναίοι και οι δειλοί. Οι τελευταίοι θα «το βάζανε στα πόδια» στην πρώτη δυσκολία και στο άκουσμα του πρώτου πυροβολισμού ενώ οι πρώτοι θα παρέμεναν δίπλα στο φίλο τους ανεξάρτητα από οποιοδήποτε κόστος. Δυστυχώς, κανείς δεν ήξερε τι είδους φίλο είχε μέχρις ότου εμφανιζόταν ο πρώτος κίνδυνος. Τότε, όμως ήταν πολύ αργά – εκτός αν ο φίλος του ανήκε στην πρώτη κατηγορία! Στο σημερινό ανάγνωσμα των Παροιμιών διαβάζουμε ότι ο αληθινός φίλος μένει πιστός σε κάθε περίσταση. Αντί να ενδιαφερόμαστε τι είδους φίλους έχουμε, μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι είδους φίλοι είμαστε εμείς; Όταν τα άτομα που αποκαλείς φίλους σου αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα στέκεσαι μαζί τους ή απομακρύνεσαι το γρηγορότερο; 

Κύριε, δώσε μου θάρρος να σταθώ δίπλα στους φίλους μου όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες και σοφία για να μπορέσω να τους βοηθήσω.     Σ.Λ.Κ.

ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΞΕΝΙΑΣ ΄ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ

Η12

Μη φοβάσαι· επειδή, εγώ σε λύτρωσα, σε κάλεσα με το όνομά σου· δικός μου είσαι.

Αφότου στάθηκες πολύτιμος στα μάτια μου, δοξάστηκες, και εγώ σε αγάπησα·  Ησα.43:1, 4.

Από την παιδική ακόμη ηλικία η συμπεριφορά των ανθρώπων στηρίζεται στο φόβο, φόβο σκοταδιού, φόβο αρρώστιας, φόβος ανεργίας. Πώς όμως εμφανιζόμαστε τόσο ευαίσθητοι στους κινδύνους της ζωής και τόσο αδιάφοροι σ’ αυτούς που θέτουν σε κίνδυνο την τύχη της ψυχής μας; Πρέπει να ξέρουμε ότι, όταν αφήσουμε αυτή τη ζωή, η αιώνια κατάσταση μας έχει προσδιοριστεί κατά τρόπο ανεπίστρεπτο, από την εκλογή που εμείς κάναμε! Πρέπει να ξέρουμε ακόμη ότι ο Θεός δεν παύει να μας προειδοποιεί: μας πιέζει να δεχθούμε τον τρόπο για να ξεφύγουμε από την οργή Του. Αυτός ο τρόπος είναι η πίστη στον «Ιησού που μας λυτρώνει από τη μελλούμενη τιμωρία» Α. Θεσ.1:10. Πρέπει να ξέρουμε ότι, γι’ αυτούς που πιστεύουν στον Ιησού, ο Θεός κάνει πολύ περισσότερα από το να τους εξαιρέσει από την οργή Του, τους κάνει γιους και θυγατέρες Του. Η ειρήνη Του, η επιείκειά Του, οι θησαυροί Του προορίζονται γι’  αυτούς από τη στιγμή που θα εμπιστευθούν τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό.

«Ο Κύριος είναι πέτρα μου, και φρούριό μου, και ελευθερωτής μου· Θεός μου, βράχος μου· σ' αυτόν θα ελπίζω· η ασπίδα μου, και το στήριγμα της σωτηρίας μου· ψηλός πύργος μου.»  Ψαλμ.18:2

Για τον Ψαλμωδό Δαβίδ που αντιμετώπιζε εξωτερική και εσωτερική απειλή, ο Θεός αντιπροσώπευε ένα προπύργιο, ένα βράχο, μία ασπίδα. Τι αντιπροσωπεύει για μας σήμερα; Πολύ συχνά, μιλώντας για τη σημασία της ζωής, για κλίμακα ηθικών αξιών, εκθειάζεται η αναζήτηση επικοινωνίας, αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας, χωρίς όμως καμία απολύτως αναφορά στο Θεό. 

Κάθε περίοδος της ιστορίας δείχνει ότι ο άνθρωπος ποθούσε να έχει μια πηγή ασφάλειας και εμπιστοσύνης για τις ημέρες της χαράς αλλά κυρίως για τις ημέρες του μεγάλου κενού που αισθάνεται μέσα του. Αυτή η πηγή είναι μόνο ο Θεός, ο Θεός είναι το μόνο απόρθητο προπύργιο, είναι Εκείνος που γεμίζει τα κενά μας και μας δίνει θάρρος να προχωρήσουμε προς τα εμπρός. Μπορεί κανείς να δοκιμάσει να Τον αντικαταστήσει με την τάδε πηγή ενδιαφέροντος ή με το δείνα πρόσωπο, αλλά πολύ γρήγορα φθάνει στο συμπέρασμα ότι χωρίς το Θεό κάθε φως δεν είναι παρά μόνο ένα πρόσκαιρο φως.

«Ο Θεός, αφού μίλησε στους προπάτορές μας τον παλιό καιρό χρησιμοποιώντας πολλά μέσα και πολλούς τρόπους μέσω των προφητών, τον τελευταίο τούτο καιρό μίλησε σε μας μέσω του Γιου Του.» Εβρ.1:1

Δεν είναι ο άνθρωπος που ανακαλύπτει το Θεό, αλλά ο Θεός αποκαλύπτεται στον άνθρωπο. Το κάνει εν πρώτοις μέσα από τη φύση: την λαμπρότητα ενός έναστρου ουρανού, τον άνεμο που μουρμουρίζει μέσα στο δάσος, τους χρωματισμοούς και το άρωμα των λουλουδιών…. Αναρίθμητες είναι οι αποδείξεις της δύναμης και της σοφίας του Δημιουργού, φθάνει μόνο να έχεις το χρόνο να τις παρατηρήσεις και να τις θαυμάσεις! Κατόπιν ο Θεός μίλησε δια των ανθρώπων των περασμένων χρόνων, τους προφήτες, των οποίων η φωνή φθάνει σε μας δια των γραφών της Παλαιάς Διαθήκης. Τέλος, ο Θεός μάς πλησίασε ακόμη περισσότερο και μας μίλησε δια του Υιού Του Ιησού Χριστό.

Η Βίβλος είναι η φωνή του Θεού. Μας πλησιάζει για να μας διδάξει, να μας πείσει, να μας διορθώσει, μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την ενοχή μας και την αθλιότητά μας, μας μαθαίνει ότι ο Θεός μας έδωσε έναν Σωτήρα και ότι χάρη στη θυσία Του όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν έχει ζωή αιώνια.

«Απεναντίας, να αυξάνεστε στη χάρη και στη γνώση του Κυρίου μας και Σωτήρα Ιησού Χριστού.»  2 Πετρ.3:18

Η ανάγνωση και η μελέτη του Λόγου του Θεού είναι η απαραίτητη τροφή για τη θεία ζωή που είναι εντός μας. Εάν η ψυχή δεν τρέφεται με πάντα λόγο εξερχόμενο από το στόμα του Θεού, μαραίνεται και εξασθενεί. Η ανάγνωση της Βίβλου μπορεί να φέρει σε μας δύο αποτελέσματα. Άλλοτε έχουμε ενδυναμωθεί και έχουμε τραφεί με ένα λόγο που εισδύει στη συνείδησή μας ή χαροποιεί την καρδιά μας. Άλλοτε είναι μια μερίδα που πήραμε από τη Βίβλο και που ενεργεί μέσα μας. Είναι κατά κάποιον τρόπο ο αέρας που αναπνέουμε. Ίσως, αφού έχει τελειώσει η ανάγνωση, μας φαίνεται ότι δεν έχουμε συγκρατήσει πολλά πράγματα. Απατόμεθα! Έχουμε πάρει, χωρίς ίσως να το υποπτευόμαστε, μια γενική ευλογία.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας ή σε μια απροσδόκητη ευκαιρία, είναι όμως το Πνεύμα του Θεού που θα ξέρει να μας υπενθυμίσει αυτό που νομίσαμε ότι έχουμε ξεχάσει και αυτό γίνεται και μέσα από τη μελέτη της Αγίας Γραφής.

«Να γυμνάζεις τον εαυτό σου στην ευσέβεια.» 1 Τιμ.4:7

Η καλή πνευματική κατάσταση απαιτεί χρόνο, προσπάθειες και πρακτική εξάσκηση. Αυτό δεν έρχεται με φυσικό τρόπο. Ο απόστολος Παύλος συνιστά στον Τιμόθεο να γυμνάζει τον εαυτό του στην ευσέβεια. Η πνευματική άσκηση μπορεί να είναι μια χαρά, αλλά απαιτεί πάντοτε μια ορισμένη πειθαρχία. Πρέπει να μελετά το Λόγο του Θεού, να διαθέτει χρόνο για να προσεύχεται. Χρειάζεται επίσης αυτό που μελετήσαμε να το κάνουμε πράξη στη ζωή μας όλες τις ημέρες. Πρέπει να εγκαταλείψουμε δραστηριότητες που μας ενδιαφέρουν και να κάνουμε εκλογή. Αλλά τα οφέλη αξίζουν πραγματικά τον κόπο. Η καλή πνευματική κατάσταση μάς προετοιμάζει για τις καθημερινές μάχες ενάντια στους πειρασμούς καθώς επίσης και για μια πορεία με τον Κύριο. Μας δίνει τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να βοηθήσουμε και να διδάξουμε τους άλλους στη χριστιανική ζωή. Τα εργαλεία της πνευματικής υπηρεσίας μας γρήγορα φθείρονται. Γι’  αυτό πρέπει να τα ακονίζουμε κάθε μέρα.

«Αυτά σας τα είπα, ώστε μένοντας ενωμένοι μαζί μου να έχετε ειρήνη μέσα σας. Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη, αλλά νάχετε θάρρος, τον έχω νικήσει εγώ τον κόσμο». Ιωαν.16:33

Τον 3^ο μ.Χ. αιώνα, Κύπριος χριστιανός, που υπήρξε επίσκοπος Καρθαγένης και επρόκειτο να πεθάνει ως μάρτυρας κάτω από τη ρομφαία του δημίου, έγραφε σ’ έναν φίλο του, τον Δονάτο: «Βρισκόμαστε σ’ έναν κόσμο κακό, Δονάτε, έναν κόσμο απίστευτα κακό. Αλλά ανακάλυψα, ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο, ένα λαό ήσυχο, άγιο που κατέχει ένα μεγάλο μυστικό. Αυτοί που τον αποτελούν έχουν βρει μια χαρά χίλιες φορές καλύτερη από όλες τις ευχαριστήσεις στην αμαρτωλή ζωή μας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι περιφρονημένοι και καταδιώκονται, αλλά δεν νοιάζονται γι’ αυτό. Είναι κύριοι των ψυχών τους. Νίκησαν τον κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι Δονάτε είναι χριστιανοί, και εγώ είμαι ένας από αυτούς.

Σήμερα οι αληθινοί Χριστιανοί είναι πάντοτε ένας ευτυχισμένος λαός. Έχεις και συ θέση ανάμεσά τους; Είσαι ευτυχισμένος;

«Κανένας δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μονάχα περνώντας από μένα. Αν θα είχατε γνωρίσει εμένα, θα είχατε γνωρίσει και τον Πατέρα μου. Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε μένα.»  Ιωαν.14:6, 7, 11

Ο Πατέρας, ο Πατέρας μου, ο Πατέρας μας είναι λέξεις που χρησιμοποιούνται τόσο συχνά ώστε κινδυνεύουν να χάσουν τη βαθύτερη σημασία τους. Απευθυνόμενοι στο Θεό, Τον ονομάζουμε συχνά «Πατέρα μας», αλλά αντιλαμβανόμαστε άραγε πάντοτε καλά πόσο μια τέτοια λέξη απαιτεί αγάπη, φροντίδα, τρυφερότητα; Κανένας από τους αγίους της Παλαιάς Διαθήκης δε μπόρεσε να ονομάσει το Θεό «Πατέρα του». Για να έχουμε το δικαίωμα «να γίνουμε τέκνα Θεού» (Ιωαν.1:12) πρέπει να έχουμε δεχθεί τον Ιησού ως Σωτήρα. Εκείνος μόνο μπορεί να μας εισαγάγει σ’ αυτή τη σχέση διότι Ερχόμενος εδώ κάτω μας έκανε να γνωρίσουμε «τον Πατέρα».

Ο Ιησούς θέλησε όχι μόνο να μας αποκαλύψει τον Πατέρα, αλλά και να μας οδηγήσει σ’ Αυτόν, τέκνα αγαπημένα για να μπορέσουμε να Τον αποκαλούμε Πατέρα μας. Στον σταυρό ήταν που εξάλειψε τις αμαρτίες μας και μας κατέστησε ικανούς να είμαστε τα άγια τέκνα ενός Θεού αγίου.

«Ώστε να εξετάζετε το θέλημα του Θεού, που είναι καλό και ικανοποιητικό και τέλειο.» Ρωμ.12:2

Μετά τη μετάνοια, τίποτε δεν είναι πιο σπουδαίο στη ζωή του καθενός παρά να γνωρίζει το θέλημα του Θεού. Το πρώτο βήμα στη χριστιανική ζωή ανταποκρίνεται στην επιθυμία να κάνουμε αυτό το θέλημα. Ας συνηθίσουμε να υποτάσσουμε την ενεργητικότητά μας στον Κύριο, σε όλες της τις λεπτομέρειες. Σίγουρα θα μας δείξει την οδό που θα ακολουθήσουμε.

Εάν ακολουθούμε τις οδηγίες Του, ο δρόμος μας θα είναι φωτεινός και θα μπορούμε κατόπιν να υπολογίζουμε στη βοήθειά Του για να περπατήσουμε σ’ αυτόν. Πόρτες μπορούν ν’ ανοίγονται και άλλες να κλείνονται. Ας εμπιστευόμαστε σ’ Εκείνον όταν κλείνει μια πόρτα, ξέρει τι υπάρχει πίσω, δεν υπάρχει τίποτε καλό για μας και θέλει να μας προφυλάξει απ’ αυτό. Θα μας δείξει το δρόμο Του και θα μας οδηγεί. Όταν ο Θεός δείχνει το δρόμο, κάνει να συνεργούν τα πάντα για το καλό μας.

«Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου». Τότε ο Ιησούς του είπε: ‘Πραγματικά, σου λέω, σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο». Λουκ.23:42-43

«Ω, φυσικά σκέπτομαι να μετανοήσω μια μέρα», έλεγε ένας αμέριμνος νέος. «Αλλά τίποτε ακόμα δεν πιέζει. Πάντοτε έχει κανείς μια ευκαιρία, ακόμη και την τελευταία ώρα. Θυμηθείτε τον σταυρωμένο ληστή που ήταν κοντά στον Ιησού».

«Τον ληστή; Ποιον;», ρώτησε ο συνομιλητής του «Είναι αλήθεια, ξέχασα ότι ήταν δύο. Θέλω να πω, εκείνος που σώθηκε».

«Ναι, ο ένας συγχωρήθηκε και είναι τώρα στον παράδεισο. Ο άλλος που είχε εξίσου ανάγκη σωτηρίας, είναι στο βασανισμό. Ποια βεβαιότητα έχεις ότι δεν θα είσαι για την αιωνιότητα με αυτόν τον τελευταίο μάλλον, παρά με τον άλλο;».

Αυτό ήταν ένα βέλος που διαπέρασε τη συνείδηση του νέου άνδρα, που οδηγήθηκε να δει ότι ήταν ανόητο να περιμένει ακόμη περισσότερο. Την ίδια εκείνη νύχτα, δέχθηκε τον Ιησού στην καρδιά του και σώθηκε για όλη την αιωνιότητα.

«Να, λοιπόν, τώρα είναι ο καιρός που είναι ανοιχτή η πόρτα, Να, τώρα είναι η ημέρα που προσφέρεται η σωτηρία!» 2 Κορ.6:2

Πόσες κοινοτοπίες έχουν ειπωθεί όσον αφορά τη φυγή του χρόνου! Πάρα πολύ γρήγορος για τους μεν, πάρα πολύ αργός για τους άλλους. Ο χρόνος ακολουθεί την πορεία του με τρόπο αμείλικτο. Δεν μας ανήκει παρά μόνο η παρούσα στιγμή.

Στη γλώσσα μας, η έννοια του χρόνου συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: χθες, σήμερα, αύριο. Στη γλώσσα της Βίβλου, αναφορικά με τον Σωτήρα, είναι γραμμένο «Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αυτός χθες και σήμερα και εις τους αιώνες» (Εβρ.13:8). Το αύριο του ανθρώπου ανήκει μόνον στο Θεό της αιωνιότητας.

Το παρελθόν γέμισε την ύπαρξή μας και το μέλλον μπορεί να επιτρέψει πολλές ακόμη μέρες. Το παρόν, το ίδιο, περιλαμβάνει για τον καθένα την εκπλήρωση του καθήκοντος και συχνά αρχικές αποφάσεις επίσης. Το παρόν μας υπόσχεται το μέλλον μας. Αυτό ισχύει για τις υποθέσεις αυτής της ζωής, αλλά πόσο περισσότερο εάν πρόκειται για την ψυχή μας, καμιά αμέλεια δε μπορεί να είναι επιτρεπτή.