Γράφει η Μαρία Γούδα- Κοκτσίδου, Οδοντίατρος

Το σλόγκαν του κινήματος του αθεϊσμού είναι, «αυτό που θέλω εγώ θα γίνει και το όχι εκείνο που θέλεις εσύ, Θεέ». Αν λοιπόν δεν υπάρχει Θεός, τότε εγώ είμαι στο επίκεντρο των πάντων και τα πάντα περιστρέφονται μόνο γύρω από εμένα.

Αν προσπαθήσουμε να πιάσουμε το σφυγμό της κοινωνίας μας, τότε θα αντιληφθούμε ότι κυριαρχεί η λέξη «ΕΓΩ». Οι διαφημίσεις μάς παρακινούν να ικανοποιούμε κάθε επιθυμία μας με τον ευκολότερο και ταχύτερο για εμάς τρόπο. Καλούμαστε να ακολουθούμε τις επιθυμίες της καρδιάς και του νου μας και να συμπεριφερόμαστε έτσι όπως μας αρέσει. Αν, λοιπόν, ο αθεϊσμός πρεσβεύει την αλήθεια, τότε δεν υπάρχει κάποιος ανώτερος σκοπός στη ζωή μας, μια και η τελευταία ξεκινά και τελειώνει από εμάς και σ’ εμάς.

Από την άλλη πλευρά, αν ο Τριαδικός Θεός υπάρχει πραγματικά, τότε, οποιαδήποτε εστίαση της προσοχής μας αποκλειστικά στον εαυτό μας και στις επιθυμίες μας, θα ήταν, αν μη τι άλλο, μοιραία. Ο άνθρωπος αποξενώθηκε από το Θεό εξαιτίας της αμαρτίας του και συνεχίζει να κρατά απόσταση από το Δημιουργό Του,  όσο εμμένει στο δικό του τρόπο ζωής.  Όσο προσπαθεί μόνος του να βρει την εξιλέωση,  απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το μονοπάτι που οδηγεί σε μια αληθινή και προσωπική σχέση με το Θεό, ο Οποίος μας γνωρίζει καλύτερα και βαθύτερα από οποιονδήποτε άλλον.

Αν ο Θεός υπάρχει πραγματικά, σύμφωνα με όσα διδάσκει η Βίβλος, τότε πρέπει να ξέρουμε ότι τα σώματά μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και όχι «παιχνίδια» για καταχρήσεις ή πρόσκαιρες απολαύσεις. Ο Θεός λοιπόν που φανερώθηκε στο πρόσωπο του Υιού Του, του Ιησού Χριστού, μας έδειξε ότι το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι εκείνο του «Σταυρού», το στενό, κάποιες φορές, μονοπάτι της αυταπάρνησης και της απόλυτης αφοσίωσης σ’ Εκείνον. Με άλλα λόγια ο Τριαδικός Θεός, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, αποτελεί το αντίπαλο δέος της φιλαυτίας μας. Να, λοιπόν , γιατί ο αθεϊσμός είναι τόσο διαδεδομένος, ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Παρά όμως την ευρεία διάδοσή του αθεϊσμού, θα λέγαμε, ότι βρίσκεται σε κατάσταση ακόμη εμβρυική. Από τη μια μεριά, αν δεν υπάρχει Θεός, τότε δεν υπάρχουν απόλυτες έννοιες και αξίες και άρα μπορεί ο καθένας μας να «θεσπίζει» ή να «παραβιάζει» τους νόμους, κατά βούληση. Το καλό και το κακό περιορίζεται πλέον στις ιδιαίτερες προτιμήσεις του καθενός μας. Π.χ.,  μου αρέσει η σοκολάτα, το παγωτό και δεν μου αρέσει να ληστεύω τράπεζες ή μου αρέσει η βανίλια και η γρανίτα και διασκεδάζω με το να σκοτώνω ανθρώπους! Γιατί όχι; 

Από την άλλη πλευρά, ο αθεϊσμός δεν αποδέχεται την αναρχία και την ωμή βία. Αντιθέτως, διακηρύσσει  την αισιοδοξία του για το ανθρώπινο γένος. Ανεξάρτητα από τις παταγώδεις αποτυχίες του ανθρώπου, ιδιαίτερα στις αρχές του εικοστού αιώνα που οδήγησαν σε μαζικό αφανισμό και σφαγιάσεις χιλιάδων ανθρώπων, το ανθρώπινο γένος μπορεί να ανακάμψει. Μπορούμε να τελειοποιηθούμε μέσω νέου γενετικού προσανατολισμού. Με τα φάρμακα, με την επιστήμη, με την τεχνολογία μπορούμε να βρούμε την αληθινή ευτυχία ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Δεν θα γίνει ποτέ, αλλά ο αθεϊσμός το υποστηρίζει, όπως επίσης και το ότι μπορούμε οι ίδιοι να ελέγξουμε το μέλλον μας και να καθορίσουμε τον προορισμό μας. Με άλλα λόγια είμαστε «μικροί» ή μήπως «μεγάλοι» θεοί;

Αν όμως είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και δούμε και τον κόσμο έτσι, όπως ο Δημιουργός τον βλέπει, τότε θα παραδεχτούμε ότι ο Ιησούς Χριστός δεν πέθανε για να είμαστε εμείς απλώς σήμερα ανέμελοι, προσπαθώντας να ικανοποιούμε κάθε επιθυμία μας αλλά σωσμένοι από την αμαρτία και την ποινή της που είναι ο θάνατος. Βέβαια, το να αρνείται κανείς την αμαρτία και την προσωρινή απόλαυση της, δεν είναι εύκολο γιατί προϋποθέτει ταπείνωση και ομολογία της δικής μας αδυναμίας και ροπής προς το κακό. Παρ’ όλα αυτά για να κερδίσουμε την ειρήνη και την ελπίδα που μπορεί να μας χαρίσει ο Θεός πρέπει να περάσουμε πρώτα από το στάδιο της μετάνοιας.

Δεν πρέπει να πέσουμε ακόμη στην παγίδα εκείνης της μορφής του Χριστιανισμού που σκοπό έχει να εκπληρώσει τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, των παιδιών μας και της οικογένειάς μας. Αν το κάνουμε αυτό, τότε δεν απέχουμε πολύ από το δόγμα του αθεϊσμού που κέντρο του έχει εμάς ή καλύτερα εμένα. Και στη λέξη «εμένα», ας βάλει ο καθένας μας το δικό του όνομα.